نماز در ادیان صفحه 217

ص:228

اوست. وظیفه دینی او این است که تا پایان عمر به وظایف آن طبقه پای بند باشد تا در زندگی بعدی اش (بر اساس باور به تناسخ)، در طبقه بالاتری به دنیا بیاید و این تنها راه نجات است. مدت 2500 سال است که مردم هند از این نظام شدید طبقاتی رنج می برند. این نظام طبقاتی را پژوهش گران غربی کاسْت(1) می نامند که واژه ای پرتقالی و به معنای "نژاد" است. در این نظام چهار کاسْت اصلی وجود دارد:

1. برهمنان: طبقه روحانیون؛

2. کشتریه ها(2): طبقه شاهان، شاهزادگان و جنگاوران؛

3. ویشیه ها(3): طبقه بازرگانان؛

4. شودره ها(4): طبقه کارگران.

معاشرت افراد طبقه ای با طبقات دیگر شرعاً و عُرفاً ممنوع بود؛ به خصوص طبقه اخیر که هر گونه تماس، حتی نگاه کردن افراد طبقه بالا به این گروه، گناه کبیره شمرده می شد.

فروتر از این چهار طبقه، بومیان غیرآریایی هندوستان بودند که "دالیت" یا "نجس ها" نامیده می شدند. افراد این طبقه به