نماز در ادیان صفحه 250

ص:261

1- Dīgha-nikāya.
2- Majjhima- nikāya.
3- Samyutta- nikāya.
4- Anguttara- nikāya.
5- Khudaka- nikāya.
6- شومان، طرح تعالیم آیین بودا ، ص 35-37.

گل و بخور و چای و شیرینی به این معبد هدیه می کنند و در خانه پرهیزکاران هر بام و شام سوتره کوتاهی را به قصد ثواب (تحصیل کرمه نیک) می خوانند.

مهایانی ها علاوه بر آن که این اعمال دینی را روزانه در معبد خانوادگی به جای می آورند، بارها به زیارت معابد نیز می روند. مناسبت های خاصی وجود دارد که بوداییان مؤمن حتماً در آنها شرکت می کنند. مؤمنان فرقه "تِن دائی" در ژاپن به زیارت معبد "اِنریاکوجی" در کوهی نزدیک کیوتو می روند. پیروان مکتب "شین گون" به معبد "کویاسان" می روند و یا از 88 معبد "کوبودایشی" در شیکوکو دیدن می کنند. زائران بودایی اغلب لباس مخصوصی می پوشند که نیم تنه ای بی آستین است و کلاه حصیری بزرگی هم به سر می گذارند که روی آنها کلمات مقدسی نوشته اند. تسبیحی دارند که به خلاف وقت های دیگر که به مچ دست می اندازند، آن را به گردن می آویزند. زنگ و چوبدستی بلندی هم دارند.

بسیاری از بوداییان که رهرو نیستند، سوتره ها را برای خواندن و زمزمه کردن می آموزند. سوتره خوانی روزانه به طریقی جانشین نماز آنان شده است. مهم ترین سوتره ای که هر بودایی ماهایانی می خواند، سوتره _گل نیلوفر_ است. سوتره نویسی نیز کاری مؤمنانه است. پیش تر که هنوز صنعت چاپ