نماز در ادیان صفحه 299

ص:310

"تائو جیائو" که به معنای آیین "تائوی دینی" است. تائوی دینی برترین واقعیت را اصل تائو می داند و طالب رسیدن به آن و نیز تعادل روحی است. این آیین در نهایت، رسیدن به بی مرگی را آرزو می کند. در تائوی دینی که قرن ها پس از تائوی فلسفی پیدا شد، گرایش به جن گیری و کارهای شمنی و جادوگری نیز دیده می شود. "جوانگ زه چوانگ تسه" پس از لائوتزه معروف ترین فیلسوف تائوتیسم است و گفته می شود وی در قرن چهارم قبل از میلاد، تعالیم استاد فرضی خود لائوتزه را نشر داده است. به این حکیم 33 مقاله نسب داده اند که بسیاری از آنها قطعا از اوست. وی تحولات جهان را به شکل دَوَرانی ترسیم می کرد و معتقد بود اضداد بر یکدیگر تأثیر می گذارند و از میان می روند. او معتقد به نسبیت خیر و شر بود و برای بیان اندیشه های خود از تمثیل های بسیاری استفاده می کرد.

مناسک و آیین ها

پیروان آیین دائو گونه ای از انضباط را دارند که با گوشه گیری و ساده سازیِ نیاز های جسمانی به منظور نیل به مراتب معنوی، را بر خود هموار می کنند. در هر صورت باید توجه کرد که بدن به منزله بخش اساسی برای نیل به این مراتب تلقی می شود که باید تعالی یابد؛ بنابراین، باید از جامعه بر کنار بود و جسم را در