نماز در ادیان صفحه 55

ص:66

که سنت شفاهی را در کتابی که بعداً _تلمود_ نامیده شد، ثبت کرد. وی در سال 135 میلادی متولد شد و بیش از پنجاه سال "ناسی" یعنی رهبر دینی قوم یهود بود.(1) یهودا هنّاسی آن سنت ها را "میشنا" نامید. شرح _میشنا_ "گمارا" نامیده می شود که به معنای تکمیل و تفسیر است؛ نویسندگان _گمارا_ می گفتند مطالب آنان باقی مانده سخنان دانشمندان گذشته است که کتاب _میشنا_ را تکمیل می کند.

_تلمود_ شش بخش دارد که هر بخش "سِدِر" نامیده می شود که عبارتند از 1. زراعیم (احکام محصولات)؛ 2. موعد (احکام اعیاد)؛ 3. ناشیم (احکام زنان و ازواج)؛ 4. نزیقین (احکام اموال و دیات)؛ 5. قداشیم (مقدسات یهود)؛ 6. طهاروت (احکام طهارات، پاک و ناپاک).

در _تلمود_ به دو عنصر اساسی برخورد می کنیم: یکی "هلاخا" یعنی احکام دینی و دیگری "اگادا" یعنی داستان ها و شواهدی از پیشوایان یهود. _تلمود_ منبع قوانین فقه یهود بوده است. مسیحیان به علت بدگویی این کتاب از حضرت عیسی علیه السلام همواره با آن مخالف بوده اند. در سال 1239 میلادی، یک یهودی که مسیحی شده بود، پاپ را به سوزاندن آن کتاب تشویق کرد و