نماز در فرق صفحه 51

ص:60

1- .بقره: 144.
2- . علامه حلی، منتهی المطلب ، ج4، ص169؛ سنن دارمی ، ج1، ص281، مسند احمد ، ج2، ص16 و 113؛ به نقل از تذکره الفقها ، ج3، ص5 مسئله 135.
3- . وسائل الشیعه ، ج4، ص298.

نکته: قبله، نماد توجه قلب ها به خداست تا در پنهان و آشکار به سوی یک نقطه روی کنند و نهایت بندگی را تجسم بخشند. از طرفی، این توجه لطیف ترین روحی است که می تواند مردمان را با همه اختلاف ها در زمان و مکان و روش هایشان، به امتی متحد و اجتماعی منسجم تبدیل کند. رو به قبله بودن هنگام قرائت قرآن، یادآوری این نکته به انسان فراموش کار و غافل است که خواندن قرآن، یعنی دیدار با خداوند. ازاینرو، در میان همه مسلمانان، عملی شایسته و نیکوست و نزد فقیهان عالی مقام شیعه، بلکه فقهای همه مذاهب اسلامی، رو به قبله بودن هنگام قرائت قرآن استحباب دارد.(1)

حکم قبله

یکی از موارد اتفاق نظر مذاهب اسلامی، در بحث قبله است که همگی رو به قبله بودن را در حال نماز از شرایط و مقدمات آن می­دانند و به وجوب آن حکم می­کنند. مستند آنان نیز آیه شریفه پیش گفته (قَدْ نَرَی تَقَلُّبَ وَجْهِکَ فِی السَّمَاءِ فَوَلِّ وَجهَکَ شَطْرَ الْمَسجِدِ الْحَرَامِ)(2) و روایات زیادی است که گویای این وجوب است.(3)