نماز در فرق صفحه 63

ص:72

1. آن کس را که فراموش کار است، یادآور باشد و آن کس را که غافل است، متنبه سازد؛

2. وقت نماز را اعلام می کند؛

3. مردم را به پرستش خالق یکتا ترغیب و تشویق می سازد؛

4. اذان گو، اقرار به توحید دارد و ایمان را آشکار می سازد و اسلام را اعلان می کند.(1)

همچنین، در آیه 58 سوره مائده (وَ إِذَا نَادَیتُمْ إلَی الصَّلاهِ اتَّخَذُوهَا هُزُواً وَ لَعَباً) و آیه 9 سوره جمعه (یَا أَیُّهَا الَّذینَ ءَامَنُوا إِذَا نُودِیَ لِلصَّلاهِ مِن یَومِ الجُمُعَهِ) با لفظ ندا، به اذان اشاره شده است.

بررسی موارد اختلافی

اذان یکی از مسایل عبادی است که همه مذاهب اسلامی در اعتبار و مشروعیت آن اتفاق عقیده دارند و کسی در استحباب آن پیش از هر نماز واجب تردید نکرده است. در بسیاری از بندهای آن اتفاق نظر وجود دارد، ولی در چهار بند آن، اختلاف هایی میان فقیهان مذاهب اسلامی به چشم می خورد که به نقد و بررسی اجمالی آن خواهیم پرداخت. آن مسائل عبارت است از: