سیمای متهجدین صفحه 10

به تکامل نهایی و تنها نیروی موثر در سیر و سلوک بشر نیز همین کیمیای ارزشمند است.

چنان پر شد فضای سینه از دوست که فکر خویش گم شد از ضمیرم(1)

محبت الهی گاهی آنچنان جذبه ای ایجاد میکند که سالک را محو جمال جمیلش می نماید و از خود بیخود می کند. چنانکه رهرو جز به یار نمی اندیشد و جز وصل او چیزی نمی خواهد. لذا هرچه در این راه مانع از قرب الهی گردد، حتی بهشت را نیز به کنار می زند و به قولی یکسره برهر چه که هست «چارتکبیر» می زند.

در قرآن کریم آمده است: «قُل ان کان آباؤکم و ابناءکم و اخوانکم و ازواجکم و عشیرتکم و اموال اقتر فتموها و تجاره تخشون کسادها و مساکن ترضونها احب الیکم من الله و رسوله و جهادٍ فی سبیله فتربّصوا حتی یأتی اللّه بامره والله لایهدی القوم الفاسقین(2)» یعنی (ای رسول! به امّت بگو ای مردم! اگر شما پدران و پسران و برادران و زنان و خویشاوندان خود را و اموالی را که جمع آورده اید و مال التجاره ای را که از کسادی آن بیمناکید و منازلی را که به آن دلخوش داشته اید بیش از خدا و رسول و جهاد در راه او دوست می دارید پس منتظر باشید تا امر نافذ خدا جاری گردد و خدا فسّاق و بدکاران را هدایت نخواهد کرد.»

از پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم روایت شده که شعیب پیغمبر علیه السلام آنقدر از حب الهی گریست که هر دو چشم او کور شد.خداوند دو چشم او را به قدرت خویش بینا ساخت. مجدداً از خوف الهی آنقدر گریه کرد تا دو چشمش کور شد. باز هم خداوند به الطاف بی انتهایش دو چشم وی را بینا ساخت و برای سومین مرتبه هم شعیب چشمانش از شدت گریه از خوف الهی نابینا شد و باز خداوند شفا به وی عنایت فرمود و چون برای چهارمین بار شعیب شروع به گریستن کرد وحی الهی رسید که ای شعیب تا کی گریه می کنی؟ اگر گریه تو از ترس آتش