سیمای متهجدین صفحه 101

تقوا و آمرزش! امام علیه السلام این کلمات را با حال زاری و شکستگی و گریه تکرار می کرد تا وقتی که صبح می شد(1) و درباره آن حضرت وارد شده که نوافل شب را می خواند و تا هنگام اذان صبح، مشغول نمازهای مستحبی بود(2).

شخصی درباره نیایش آن حضرت نقل می کند که آن امام در آخرین رکعت از نماز شب خود با معبودش چنین نیایش می کرد: «خدایا تو خود در کتابت فرموده ای: اهل بهشت چنان بودند که اندکی از شب را خوابیده و سحرگاهان به استغفار بر می خاستند. به خدا سوگند، که خواب من طولانی و شب زنده داری من کم است. اکنون این سحر است و من به طلب بخشش از گناهانم برخاسته ام؛ بخشش کسی که نه مالک سود و زیان خود است و نه اختیار مرگ و زندگی و نشورش را دارد.»(3)

کمال الدین محمدبن طلحه شافعی در حق او گفته: «اوست امام کبیر القدر عظیم الشأن کثیرالتهجّد، مجدّ در اجتهاد، مشهور به عبادات، مواظب برطاعات، مشهور به کرامات، شب را به روز می آورد به سجده و قیام و روز را به آخر می رساند به تصدّق و صیام». در منتهی الامال آمده که «حضرت امام موسی علیه السلام عابدترین اهل زمان خود و افقه و از همه سخی تر و گرامی تر بود و روایت شده که شبها برای نوافل شب بر می خاست و پیوسته نماز می گذاشت تا نماز صبح. نیز آمده «... و چندان گریه می کرد از خوف خدا که محاسنش از اشک چشمش تر می شد...»(4).

در خبری از مأمون نقل شده در ورود حضرت موسی بن جعفر علیه السلام بر هارون الرشید، مأمون گفته: «اذا دخل شیخ مسخّد قدأنهکته العباده کانّه شن بال قدکلم السّجود وجهه و انفه» ؛ یعنی وارد شد بر پدرم پیر مردی که صورتش از بیداری شب و عبادت زرد و ورم دار شده بود و عبادت او را رنجور و لاغر کرده بود؛ به حدّی که مانند مشک پوسیده شده بود و کثرت سجده صورت و بینی او را مجروح کرده بود...(5)».

حضرت امام رضا علیه السلام

ابراهیم بن عباس در وصف عبادت پیشوای هشتم شیعیان حضرت امام رضا علیه السلام می گوید: «حضرت رضا علیه السلام شبها کمتر می خوابید و بیشتر شب را به شب زنده داری سپری می کرد. بعضی شبها نیز از اول شب تا صبح بیدار می ماند»(6).

1- 1_ کنزاللغه ص 766 _ وفیات الاعیان ج 4 ص 293
2- 2_ بحارالانوار ج 48 ص 107
3- 3_ علل الشرایع ج 2 ص 53
4- 4_ منتهی الامال ج 2 صص 339 و 340
5- 5_ منتهی الامال ج 2 ص 341
6- 6_ عیون اخبارالرضا ص 198