سیمای متهجدین صفحه 103

می آورد و در رکعت سوم نافله مغرب سوره «حمد» و اول سوره «حدید» را تا «انّه علیم بذات الصّدور» و در رکعت چهارم پس از سوره «حمد» آخر سوره «حجرات» را تلاوت می کرد».

«شب هنگام به پروردگارش روی می آورد و شب را با حالت خشوع به رکوع و سجده سپری می کرد و بین پیشانی نورانی اش و زمین جز سنگریزه و خاک حائلی وجود نداشت و پیوسته این دعا را تکرار می نمود: «الهی مسی ء قد ورد، و فقیر قد قصد، لاتخیّب مسعاه و ارحمه و اغفرله خطأه» ؛ یعنی بارالها! گنهکار ی برتو وارد شده و تهیدستی به تو روی آورده است. تلاشش را بی نتیجه مگردان و او را مورد عنایت و رحمت خویش قرارده و از لغزشش در گذر(1).

قطب راوندی گفته که «در حضرت علی بن محمدهادی علیه السلام جمع شده بود خصال امامت و کامل شده بود در آن حضرت، فضل و علم و خصال و خیر و تمامی اخلاق آن حضرت خارق از عادت بود؛ مانند اخلاق پدران بزرگوارش و شب که داخل می شد روی می کرد به قبله و مشغول به عبادت می گشت و ساعتی از عبادت باز نمی ایستاد و بر تن نازنینش جبّه ای بود از پشم و سجاده اش بر حصیری بود...»(2)

گفته اند: «امام حسن عسکری علیه السلام عابدترین مرد زمان خود بود و بیش از همه به اطاعت خداوند و انجام دستورات الهی می پرداخت. شبها را با تلاوت قرآن، نماز و سجود برای خدا تا بامداد سر می کرد». محمد شاکری می گوید: «امام در محراب می نشست و به سجده می رفت و من می خوابیدم و بیدار می شدم؛ لیکن ایشان همچنان درحال سجده بودند.»(3)

روایت شده «زمانی که معتمد، حضرت امام حسن عسکری علیه السلام را حبس کرد در دست علی بن حزین و حبس کرد جعفر برادرش را با او، پیوسته معتمد خبر آن حضرت را از علی بن حزین می پرسید، او می گفت که روزها روزه می گیرد و شبها مشغول نماز است...(4)»

در منتهی الآمال آمده است که «شیخ مفید و غیره روایت کرده اند که بنی عباس داخل شدند بر صالح بن وصیف در زمانی که حبس کرده بود حضرت امام حسن عسکری علیه السلام را و با او گفتند که تنگ بگیر بر او و وسعت مده بر او. صالح گفت: «چه کنم با

1- 1_ ائمتنا ج2 ص257
2- 2_ منتهی الامال ج 2 ص 649
3- 3_ دلائل الامامه ص 227
4- 4_ منتهی الامال ج 2 ص 704