سیمای متهجدین صفحه 105

پرستش دوّمیِ مادرش زهرا علیهاالسلام بود و او همه شبها نماز شب به جا می آورد و به خواندن قرآن می پرداخت. برخی از فضلا و دانایان گفته اند: زینب علیهاالسلام در همه عمر و زندگانیش شب بیداری و خواندن نماز شب را برای خدای بزرگ ترک ننموده و وانگذاشت حتی شب یازدهم محرم...»(1)

و از حضرت زین العابدین علیه السلام روایت شده که آن حضرت فرمود: «عمه ام زینب با آن اندوهها و آزارها که به او رسیده، در راه ما به سوی شام، نافله های شب را ترک ننموده و وانگذاشت» نیز نقل شده که «امام حسین علیه السلام چون خواهرش زینت علیهاالسلام را در آخرین بدرودش وداع نموده، به او فرمود: ای خواهر مرا در نافله شب فراموش ننمای».

هم چنین در کتاب «مثیرالاحزان» علامه شیخ جواهری «قدس سره» است: «فاطمه دختر امام حسین علیه السلام فرموده: «عمه ام زینب در آن شب یعنی شب دهم محرم همه شب را در محراب و جایگاه نماز خواندنش بپا ایستاده، استغاثه نموده و از پروردگارش کمک و یاری می خواست. پس بر اثر آه و ناله او چشمی از ما نخفت و صدای گریه ما آرام نگرفت.»(2)

حسین بن زیدبن علی علیه السلام

گویند «فرزند حضرت علی بن الحسین علیهماالسلام بنام زیدبن علی که به خونخواهی امام حسین علیه السلام قیام کرد چند فرزند داشت به نامهای یحیی، حسین، عیسی و محمد. روزی که زیدبن علی کشته شد حسین هفت ساله بود که حضرت صادق علیه السلام او را تربیت و پرورش نموده، علم به او آموخت. او را بر اثر بسیار گریستنش از خوف خدای تعالی در نماز شب، «ذوالدّمعه» و «ذوالعبره» یعنی «صاحب اشک» می نامیدند. او در پایان زندگی نابینا شد و او را «مکفوف» یعنی «کور» گفتند و در سال یک صد و سی و پنج یا یک صدوچهل از دنیا رفت.»(3)

ملامحمد اشرفی(ره)

مرحوم ملامحمد اشرفی از نیمه شب تا صبح مشغول تضرّع و زاری و مناجات با حضرت باری (جلّ و علی) بود. آن قدر بر سر و سینه می زد که هنگامی که صبح می شد در

1- 1_ ریاحین الشریعه ج 3 ص 62
2- 2_ مثیرالاحزان ص 123
3- 3_ مقدمه صحیفه سجادیه ص 12