سیمای متهجدین صفحه 11

دوزخ است تو را از آن ایمن گردانیدم و اگر از شوق جنّت است، بهشت را به تو عطا کردم، عرضه داشت که ای خدای من! و ای آقای من! تو می دانی که گریه من نه از خوف جهنّم است و نه به شوق بهشت؛ بلکه اتصّال قلب من به رشته محبّت توست که در هجرانت یارای تحمّلم نیست و آنچه چشمانم را نابینا ساخته گریه دوستی برای تو بود. وحی آمد که ای شعیب! حالا که بدین خاطر گریستی و هدف تو از گریه تنها و تنها محبّت الهی بوده است، کلیم خود موسی بن عمران علیه السلام را به خدمتگزاری تو می فرستم تا چوپانی گوسفندانت را برعهده گیرد(1).

رسیدن به محبت الهی

اگر انسان قدری متذکر احوالات خویش گردد و معاصی الهی را کمتر مرتکب شود، آنچنان رقّت قلبی به دست می آورد که با آن می تواند از سر حد ناسوت گذشته، به عالم ملک و ملکوت پای بگذارد. چون آنچه ما را در این عالم خاکی گرفتار نموده و از رسیدن به مواهب والاتر الهی بازداشته، فرو رفتن در اقیانوس عصیان و تباهی است که بشر گاهی نهایت تلاش و کوشش را برای رهایی از این غرقاب انجام می دهد و تا خود را به ساحل امنیت می افکند دیو مرگ او را به کام خود فرو می کشد. لذا باید راه رسیدن به کیمیای محبّت را بیابد تا بلکه از رهگذر زندگی خود بهره ای به دست آورد.

و اما چگونه می توان به محبّت الهی رسید؟ به نظر این حقیر چندین راه می توان در نظر گرفت که به حبّ الهی منتهی می گردد. از آن جمله؛

الف: مداومت بر یاد خدا و پرداختن به اذکار که در نزد تمام عرفا و سالکان طریق الی الله امری معمول و کاملاًضروری قلمداد شده است. اکثر بزرگان معتقدند در اثر مداومت