سیمای متهجدین صفحه 110

شنید که جماعتهای اطراف خلوت شده، او هم دیگر ادامه نداد»(1).

و در جای دیگر درباره او می گوید: «هر شب این مرد اقلاً از دو ساعت به طلوع صبح بیدار بود و من معنی شب زنده داری را آنجا فهمیدم. معنی این که «شب مردان خدا روز جهان افروز است» را آنجا فهمیدم. معنی عبادت را آنجا فهمیدم، معنی خداشناسی را آنجا فهمیدم، معنی استغفار را آنجا فهمیدم. معنی حال را و...»(2).

شیخ عباس قمی(ره)

در شرح حال شیخ عباس قمی صاحب کتاب شریف «مفاتیح الجنان» آورده اند: «وی در تمام دوره سال، در چهار فصل، حداقل یک ساعت قبل از طلوع فجر بیدار و مشغول نماز و تهجد بود. به عبادت آخر شب و قبل از سپیده دم اهمیت زیاد می داد و معتقد بود بهترین اعمال مستحبی عبادت و تهجد است. فرزند بزرگش می گوید: تا آنجا که من به خاطر دارم، بیداری آخر شب از او فوت نشد، حتی در سفرها این شیوه، عملی می شد(3)».

میرزا حسین نوری(ره)

محدث قمی(ره) درباره استادش حاج میرزاحسین نوری(ره) می نویسد: «او در زهد و عبادت سخت کوشا بود. نماز شب او فوت نشد و راز و نیازش با خداوند متعال در تمام شبها برقرار بود.»(4)

علامه مجلسی(ره)

علامه مجلسی(ره) در حالی که به نوشتن کتاب ارزشمند و گردآوری دایره المعارف شیعه یعنی بحارالانوار، مشغول بود، وظایف مربوط به شیخ الاسلامی را هم انجام می داد. از طرفی از تدریس و موعظه مردم نیز غافل نبود. وی اهتمام و توجه خاصی به مستحبات داشت. نماز شب را هرگز ترک نمی کرد. نسبت به غسل جمعه و نماز جعفر طیار و دعاهای مستحبی در صبح و شام تعمد داشت.»(5)

1- 1_ جلوه های معلمی استاد ص26
2- 2_ گفتارهای معنوی ص 115
3- 3_ آیینه دانشوران ص 240
4- 4_ آیینه دانشوران ص 322
5- 5_ سیره صالحان ص 349