سیمای متهجدین صفحه 117

تا آخر عمر شبها تقریباً خواب نداشتند. اول شب قدری استراحت می کردند سپس بیدار می شدند و وضو می گرفتند و چهار رکعت نماز بدان کیفیت انجام می دادند. سپس رو به قبله در حال توجه و خلسه مدتها می نشستند و در حال توجه و تفکر تام بودند. سپس قدری استراحت می کردند و بیدار می شدند و به همین طریق چهار رکعت نماز می گزاردند و خیلی طول می کشید، باز رو به قبله به حال خلسه و توجه تام و تمام می نشستند تا قریب اذان صبح. یک شب در این حال فرمودند رفقای ما الحمدلله همه اهل تهجّد و تعبّدند ولی ماریش جنبانیم. ما ریش خود را می جنبانیم».

چنان با نیک و بد سرکن که بعد از مردنت عرفی

مسلمانت به زمزم شوید و هندو بسوزاند(1)

آیت الله العظمی حاج سید عبدالله شیرازی(ره)

«آیت الله العظمی شیرازی در پیروی از این سیره، دقیقه ای از وقت خود را نمی گذراند مگر آن که در فکر و ذکر خدا و عبادت پروردگار خویشتن بود. در نیمه های شب عابد و ناسکی متهجّد و پارسایی لبریز از عشق به الله و در راز و نیاز با معبودش همچون کبوتری بود که به سوی معشوق بال و پر می گشود و تنها قلبش برای حمد و سپاس و بندگی بی چون و چرای او می تپید. آن فقیه عالیقدر، علاوه بر پایبندی به انجام عبادات واجبه که وظیفه اولیه هر فرد مسلمان است، در انجام عبادات مستحبّه و تهجّد و دعا و زیارت، مداومت فوق العاده ای داشت. ایشان در طول عمر شریف و پربرکتش آن چنان که خود فرموده و نزدیکان ایشان نیز نقل نموده اند، حتی برای یک بار نماز شب را ترک ننمود و همانند مرحوم والدش که دعای ابوحمزه ثمالی را به همراه دیگر ادعیه در قنوت نماز وتر می خواند، به مقدار اقتضای وقت، حداکثر دعاها را در نماز شب می خواند، و نه تنها نماز شب که ساعاتی از شب را به راز و نیاز با معبود خود می گذرانید و به تهجّد اشتغال داشت.»(2)

هم چنین درباره آن بزرگوار آمده است که: «آن فقیه بزرگوار در مورد ادعیه و اذکار و تسبیحات نیز مداومت اکیدی داشت و در هیچ شرایطی ادعیه و زیارات هفته و دیگر ادعیه وارده را به مناسبتهای مختلف ترک نمی کرد و در ماه مبارک رمضان نیز ادعیه خاص هر روز و شب به ویژه دعای افتتاح و دعای ابوحمزه ثمالی را همراه دیگر ادعیه