سیمای متهجدین صفحه 118

سحر می خواند. نیز بر ادعیه مفصّل روزهای ماه مبارک رمضان، مداومت می نمود، به خصوص در لیالی قدر پس از شرکت در مراسم عمومی احیاء که در بیت معظم له برگزار می شد، به خلوت رفته و تا سحر به شب زنده داری و احیاء می پرداخت و با خدای خویش به راز و نیاز و طلب مغفرت سرگرم بود و ناله هایش تا فاصله زیادی شنیده می شد.»(1)

آیت الله جلال الدین علامه حائری(ره)

در شرح حال مرحوم آیت الله حاج شیخ جلال الدین علامه حائری(ره) نگاشته شده «وی به کلیه اذکار و ادعیه مأثوره ملتزم بود و نماز شبش ترک نمی شد و خدایش را آن چنان حمد و ثنا می کرد تا به رحمت عمیمش راه یابد و دیدگان خویش را روشن نماید و ضمیر خود را به رضای خداوندیش بیدار نگاه دارد. در جوانی برای ریاضت به خارج از شهر می رفت و در بقعه برخی از امامزاده هایی که در قراء و قصبات دور افتاده شهر بار فروش واقع شده بود چند شبانه روز امامت می کرد و شب زنده دار بود و به درجات ایمان و معرفت سیر می نمود و به طی منازل و قطع مراحل می پرداخت و به ظهور استعدادات و تتمیم ملکات مبادرت می کرد.»(2)

هم چنین درباره آن بزرگوار گفته شده «آری او از شب زنده دارانی بود که در دل شب یارب گویان با خدای خود به راز و نیاز می پرداخت. چنان که خود گفته است:

خلوت دل مظهر اللّه شد وحی مرسل در دل آگاه شد

این جلال الدین که وصف جان کند بندگی صاحب قرآن کند»(3)

آخوند مجاهد بافقی(ره)

«برنامه زندگی آخوند بافقی در نجف چنین بود که روزهای معمولی را به تحصیل و مطالعه مشغول بود، روز پنج شنبه که درس حوزه تعطیل می شد به مسجد سهله (کوفه) می رفت و تا صبح در آنجا بیتوته می کرد و به عبادت مشغول می شد. او وقتی هم که به قم می آمد، عملاً مسجد جمکران را احیاء می کرد و معتقد بود که این مسجد در قم منزلتی مشابه مسجد سهله در نجف را دارد».

1- 1_ چهره ای پرفروغ ص 263
2- 2_ زندگینامه عالم متقی مجاهد مرحوم علامه حائری، ص 64
3- 3_ همان مدرک ص 67