سیمای متهجدین صفحه 121

که به او خیلی ارادتمند است و می گوید که او خیلی به من محبت کرده است. شبی نیست که او را دعا نکند. یک شب نیست که تمام خویشاوندان و ذی حقان و بستگان دور و نزدیکش را یاد نکند. اینها دل را زنده می کند. آدمی اگر بخواهد از چنین لذتی بهره مند شود ناچار از لذّتهای مادی تخفیف می دهد تا به آن لذّت عمیق الهی برسد.»(1)

استاد مرتضی مطهری(ره)

از خصوصیات آن بزرگوار عنایت زیاد به تهجّد و شب زنده داری بود و از دوران طلبگی تا آخر عمر، بدان پایبند بودند. حضرت آیت الله خامنه ای(دام ظله العالی) درباره آن بزرگوار می فرماید: «مرحوم مطهری یک مرد اهل عبادت و اهل تسویه و تزکیه اخلاق و روح بود. من فراموش نمی کنم، ایشان وقتی به مشهد می آمد خیلی از اوقات به منزل ما وارد می شد. گاهی هم ورودشان در منزل خویشاوندان همسرشان بود. این مرد نیمه شب تهجّد با آه و ناله داشت؛ یعنی نماز شب می خواند و گریه می کرد، به طوری که صدای گریه و مناجات او افراد را از خواب بیدار می کرد. یک شب ایشان منزل ما بودند، نصف شب از صدای گریه ایشان خانواده ما از خواب پریده بودند. البته اول ملتفت نشده بودند صدای کیست، اما بعد فهمیدند که صدای آقای مطهری است. بله ایشان نصف شب نمازشب می خواند همراه با گریه، با صدایی که از آن اتاق می شد آن را شنید»(2).

فرزند استاد شهید ضمن تشریح وقایع شب شهادت استاد، چنین می گوید:

«آن شبی که خبر ترور پدر را شنیدیم همگی تا صبح بیدار بودیم. ساعت دو و نیم بعد از نیمه شب بود که زنگ ساعتی که ایشان را مطابق معمول برای نماز شب بیدار می کرد به صدا درآمد ولی دیگر او در قید حیات نبود. او نماز شبش را در میان خون مطهّرش، زودتر از موعد نماز شب در تاریکی خیابان خوانده بود»(3).

یکی از دوستان ایشان درباره آن بزرگوار می گوید: «از ویژگیهای آن مرحوم، تقّید و علاقه مفرط ایشان بود به ذکر و دعا و شب بیداری. به یاد دارم که در همان اوایل آشنایی ما با یکدیگر، او به نماز شب مقید بود و مرا نیز بدان تحریص می کرد. من به بهانه این که آب حوض مدرسه شور و کثیف و برای چشمانم مضر است از آن شانه خالی می کردم. تا این که شبی در خواب دیدم که در خوابم و مردی مرا بیدا کرد و گفت: من عثمان بن

1- 1_ حق و باطل ص 170
2- 2_ داستانها و حکایات نماز ص 103
3- 3_ یادنامه اولین کنگره شهید مطهری ص 35