سیمای متهجدین صفحه 126

و مگر برایت نخوانده ام؟!

آری به کف سرچشمه آب بقا را در خلوت شبهای تارت می توانی

خلاصه مرد سحرباش که:

ناتمامان جهان را کند این پنج تمام صوم و جوع و سهر و خلوت و ذکر به دوام

و دست از دامن دوست برمدار:

به حق آیه نصر من اللّه به واللّه به باللّه به تاللّه

اگر کشته شوم، الحکم للّه که مو از دامنت دست برندیرم

اگر در شب نگرفتی در روز بگیر، و اگر روز را به رایگان از دست دادی، شب را دریاب. این راه و رسم گدایی را خود جناب دوست به ما یاد داد که فرمود: «و هو الّذی جعل اللیل و النّهار خلفه لمن أراد أن یذکرا أوأراد شکوراً». سرش این است که جواد است و جود گدایی می خواهد».

و نیز می فرماید: «قدر شب را بدان که بزرگترین نزول، و شریف ترین عروج در شب بوده است.

امّا نزول؛ «انا انزلناه فی لیله القدر» و امّا عروج؛ «سبحان الذّی أسری بعبده لیلاً من المسجد الحرام الی المسجد الاقصی الذی بارکنا حوله». در روز مشغله و آمد و شد و اسباب انصراف انسان بسیار است؛ به خلاف شب که هنگام آرامش است. قوله سبحانه:«انّا سنلقی علیک قولاً ثقیلاً، انّ ناشئه اللیّل هی اشدّ وطئاً و اقوم قیلاً انّ لک فی النهّار سبحاً طویلا». لذا اذکار و اوراد و خلوت را در شب تأثیری خاص است که در روز نیست، به خصوص در ثلث آخر لیل که هوا تصفیه شده و با روح بخاری مزاج انسان مسانخ است و بدن هم از خستگی بدر آمده است که انتقالات و تمثلات و مکاشفات زودتر و بهتر و قوی تر روی می آورند؛ «و من الّلیل فتهجّد به نافله لک عسی أن یبعثک ربّک مقاماً محموداً». مقام محمود انسان که حامد آن دانشمندان و فرشتگان و بلکه خدای سبحان است، ادراک حقایق کلمات نوری موجودات کماهی از راه نظر و برهان است و کمال آن به نحو شهود و عیان است.»(1)

شهید مصطفی خمینی (ره)