سیمای متهجدین صفحه 127

آقای گرامی راجع به تعبّد و تقیّد شهید بزرگوار حاج آقا مصطفی خمینی (ره) چنین می گویند: «حاج آقا مصطفی در ایران که بودند تقریباً همه روزه صبح به زیارت حرم حضرت معصومه علیهاالسلام می رفتند و شبها نیز به دعا تقیّد داشتند و حالت عرفان و نزدیکی با خدا در ایشان به وضوح دیده می شد و تمامی حالات و افکارش تحت تأثیر مستقیم این نیرو قرار داشت. در عراق به غیر از کارهای معمول همه روزه، سفرهایی پیاده به کربلا داشتند که به قصد زیارت شهدا و حضرت سیدالشهداء علیه السلام انجام می گرفت. گروههای چند نفری به راه می افتادند و تمامی این مسیر را که هفده فرسخ می باشد، می پیمودند، تا به زیارت امام نائل شوند.»

آقای حلیمی کاشانی اضافه می کنند: «شب که همه دوستان می خوابیدند _ در بین راه نجف به کربلا _ ایشان یک کاسه آب کنار خود می گذاشتند و وضو می گرفتند و تا نماز صبح مشغول عبادت می شدند و بعد از آن مقداری استراحت می کردند.»(1)

امام خمینی (قدس سره الشریف)

یکی از نزدیکان ایشان می گوید: «پنجاه سال استکه نماز شب امام خمینی ترک نشده، امام در بیماری، در صحّت، در زندان، در خلاصی، در تبعید، حتّی بر روی تخت بیمارستان قلب هم نماز شب می خواندند. امام در قم بیمار شدند، به دستور اطبّا می بایست به تهران منتقل شوند، هوا بسیار سرد بود، برف می بارید و یخبندان عجیبی در جادّه ها وجود داشت، امام چندین ساعت را در آمبولانس بودند، و پس از انتقال به بیمارستان قلب باز نماز شب خواندند. شبی که از پاریس به سوی تهران می آمدند تمام افراد در هواپیما خوابیده بودند و تنها امام در طبقه بالای هواپیما نماز شب می خواندند. شما اگر امام را از نزدیک دیده باشید آثار اشک بر گونه های مبارک امام ،حکایت از شب زنده داری و گریه های نیمه شب وی دارد. بعضی پاسداران در قم نقل می کردند که گاهی اوقات که امام برای تهجّد بیدار می شدند آنها را مورد نوازش و تفقّد قرار می دادند.»(2)

مرحوم حاج احمد آقا خمینی (ره) در باره ایشان می گوید: «شبی که از پاریس عازم ایران بودیم امام در هواپیما برای نماز شب برخاستند و چنان می گریستند که خدمه