سیمای متهجدین صفحه 14

سر می دهد تا بلکه به وصال آن همایون برسد.

ب: همواره طالب رضای الهی باشد و هرگز خواسته خود را برخواسته محبوبش مقدم نداند؛ مقام رضا از مقامات والای عرفانی است که رسیدن به آن مقدمات زیادی را طلب می کند. تا سالک پا بر خویشتن ننهد و منیّت خویش را به کناری نیفکند به «او» نمی رسد هرچه بدبختی و شقاوت بر سر بشر آمده است از خودخواهی و منیّت او ناشی می شود. چرا که خداوند چیزی را می خواهد و بنده چیز دیگری و نهایتاً همانچه خدا بخواهد انجام می گیرد و بشر شکست خورده، سرعصیان و تباهی در پیش می گیرد و (نستجیرباللّه) خدای غفور و مهربان را دشمن خویش می پندارد.

ج: دایماً به فکر خدا باشد و حتی برای یک لحظه چه در خلوت و چه در حضور دیگران وی را فراموش نکند و تمام کارهایش برای خدا و به یاد خدا باشد. آن که ادعای محبت الهی دارد ولی در کارها و اعمالش از خدا غفلت می کند و حضور خداوند را در زندگیش نادیده می گیرد تنها به فریب خودش پرداخته، از این راه بهره ای عایدش نمی گردد.

د: زبان، دل و تمام اعضایش همواره به یاد خدا باشد و از گفتن و شنیدن سخنان لغو و بیهوده و از معاشرتهای بی فایده بپرهیزد. نفس آدمی به هرچه خو گرفت، اعمال و حرکاتش نیز بر اساس آن نقش می بندد، اگر با افراد نیک معاشرت و مجالست نماید، نفس خود به خود به سوی خیر و نیکی گرایش می یابد و برعکس اگر با افراد بی شخصیت و بی هویّت تکلّم و نشست و برخاست نماید نفس به سوی شر و بدی سوق داده می شود.

ه: شوق به مناجات الهی داشته باشد؛ خصوصاً در خلوتها و به ویژه در دل شب.

بنا به قول پروردگار که می فرماید: «ان ناشئه اللیل هیأشدّ وطئاً و أقوم قیلاً(1)» یعنی (مناجات سحرگاهی و نماز شب بهترین شاهد اخلاص و صفای قلب و دعوی صدق ایمان