سیمای متهجدین صفحه 16

ح: همواره از عظمت و هیبت الهی ترسان و خائف باشد و در عین حال در جذبه محبت الهی به سر برد؛ در قرآن آمده است: «همانا آن مؤمنان که از خوف خدا ترسان و هراسانند و آنان که به آیات خدای خود ایمان می آورند و آنان که هرگز به پروردگارشان مشرک نمی شوند و آنان که آن چه وظیفه بندگی و ایمان است به جای آورده و باز از روزی که به خدای خود رجوع می کنند دلهایشان ترسان است.»(1)

در جای دیگر می فرماید: «ای رسول! اگر ما این قرآن را بر کوه نازل می کردیم مشاهده می کردی که کوه از ترس خدا خاشع و ذلیل و متلاشی می گشت و این امثال را در قرآن برای مردم بیان می کنیم؛ باشد که اهل عقل و فکرت شوند.»(2)

ط: از محبت بین خود و خداوند در جایی سخن نگوید؛ مگر آن که مقصودش هدایت کسی به طریق پروردگارش باشد. چون عشق یک سرّ نهانی است و اگر بر زبانها بیفتد بدیهی است که از ارزش کار کاسته می گردد و چه بسا عاشق را از طی طریق بازدارد و او را دچار عُجب و خودپسندی نماید که بزرگ ترین آفت سلوک محسوب می گردد.

محبت و رضا

آن که راضی به رضای الهی باشد و جز رضایت پروردگار عظیم الشأن چیزی نخواهد به طور یقین خداوند نیز او را از میان بندگانش برمی گزیند؛ زیرا محبّت یک رابطه دو طرفه است و آنچه واضح است محبّت از ثمرات رضا محسوب می گردد. در مقامات اهل سلوک، رضا و تسلیم مقامی والا و ارزشمند به شمار می آید و رهرو طریق الی الله وقتی پا به این عرصه گذاشت و امور خود را یکسره به آن ذات سرمدی تفویض نمود خود به خود به سوی محبّت الهی گام برمی دارد و آنچنان حب الهی در دلش شعله ور می گردد که همه چیز و همه کس را فدای محبوبش می نماید. مروی است که رسول اکرم صلی الله علیه و آله وسلم