سیمای متهجدین صفحه 19

کنند یا هفتاد بار با سخت ترین مرگ کشته شوم هرآینه رضای تو نزد من محبوب تر خواهد بود.

... تا آنجا که فرمود: «خدای عزّوجلّ می فرماید: به عزّت و جلالم سوگند، که میان خودم و تو هیچگاه حجابی نخواهم داشت تا هر وقت که بخواهی به حضور برسی. آری که من با دوستانم این چنین رفتار می کنم.»(1)

حضرت ابراهیم علیه السلام خلیلِ الهی

اسطوره محبت الهی و عشق ورزی به آن جمال بی نظیر که در طول تاریخ چشم همه اهل عرفان را به خود خیره ساخته و موجب تعجّب همگان شده است و شاید در تاریخ پیش از ظهور رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله وسلم بی نظیر باشد، قضیه حضرت ابراهیم علیه السلام و انتخاب وی به عنوان «خلیل الله» یعنی «دوست خدا» می باشد.

در روایت است که «خداوند حضرت ابراهیم علیه السلام را به مقام خلیلی خویش برنگزید مگر به خاطر دو چیز: اول این که سعادتمندانه مردم را اطعام می کرد و دیگر این که شب هنگامی که مردم در خواب بودند نماز می خواند.»(2) و نیز گویند حضرت ابراهیم علیه السلام از مال دنیا بهره فراوان داشت و گوسفندان بسیار داشت. لذا فرشتگان الهی گمان می کردند که اکرام وی از آن جهت است که نعمت و مال فراوان به او اعطاء شده است و چون پروردگار عظیم الشأن خواست به ایشان ثابت کند که عنوان «خلیل الهی» آن حضرت از جهت مال و منال نیست به جبرئیل فرمود: برو در جایی که ابراهیم صدای ترا بشنود، نام مرا بگو. وقتی ابراهیم علیه السلام کنار گوسفندانش ایستاده بود جبرئیل بر بالای بلندی ایستاد و گفت : «سبوحٌ قدّوسٌ، ربّ الملائکه و الروح». ناگهان ابراهیم علیه السلام با استماع نام نامی دوست،