سیمای متهجدین صفحه 98

که انجام داده ام». آنگاه دستهایش را جلوی رویش می گشود و می گفت: «این گردن کج من است که در مقابل آنچه انجام داده ام برای تو خضوع می کند.» سپس سرش را پایین می انداخت و می گفت: «اینک جلو رویت ایستاده ام. هرمجازاتی که می خواهی، درباره من انجام ده تا حدی که از من راضی شوی و پوزش مرا بپذیری، خدایا دیگر به گناه برنمی گردم، بر نمی گردم».

استاد شهید مرتضی مطهری(ره) نقل می کند که طاووس یمانی می گوید:

«حضرت علی بن الحسین علیه السلام را دیدم که از وقت عشا تا سحر به دور خانه خدا طواف می کرد و به عبارت مشغول بود.

چون خلوت شد و کسی را ندید به آسمان نگریست و گفت: «خدایا ستارگان در افق ناپدید شدند و چشمان مردم به خواب رفت حال آنکه درهای تو بر روی درخواست کنندگان گشوده است». طاووس جمله های زیادی در این زمینه از مناجاتهای خاضعانه و عابدانه آن حضرت نقل می کند و می گوید: امام چندبار در خلال مناجات خویش گریست. سپس به خاک افتاد و بر زمین سجده کرد. من نزدیک رفتم و سرش را بر زانو نهاده و گریستم. اشکهای من سرازیر شد و قطرات آن بر چهره اش چکید. برخاست و نشست و گفت: کیست که مرا از یاد پروردگارم مشغول ساخت؟ عرض کردم: من طاووس هستم ای پسر پیامبر! این زاری و بی تابی چیست؟ ما می باید چنین کنیم که گنهکار و جفا پیشه ایم. پدر تو حسین بن علی علیه السلام و مادر تو فاطمه زهرا علیهاالسلام و جد تو رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم است؛ یعنی شما چرا با این نسب شریف و پیوند عالی در وحشت و هراس هستید؟ به من نگریست و فرمود: ای طاووس! سخن نسب را کنار بگذار. خدا بهشت را برای کسی آفریده است که مطیع و نیکوکار باشد، هر چند غلامی سیاه چهره باشد و آتش را آفریده است برای کسی که نافرمانی کند ولو آقازاده ای از قریش باشد. مگر نشنیده ای سخن خدای تعالی را «فاذانفخ فی الصور فلا أنساب بینهم یومئذ و لا یتسائلون» وقتی که در صور دمیده شد، نسبها منتفی است و از آن پرسش نمی کنند. به خدا قسم، فردا تو را سود نمی دهد مگر عمل صالح که امروز پیش می فرستی»(1).

هم چنین آن استاد بزرگوار در کتاب «سیری در سیره ائمه اطهار» درباره این امام همام آورده است: «انسان وقتی علی بی الحسین علیه السلام را می بیند، آن خوفی که از خدا دارد،