سیمای متهجدین صفحه 99

آن نمازهایی که واقعاً نیایش بود و واقعاً به قول «الکسیس کارل» پرواز روح به سوی خدابود. نمازی که او می خواند این طور نبود که پیکرش رو به کعبه بایستد و روحش جای دیگری بازی کند. اصلاً روحش کانّه از این کالبد می رفت، آری، انسان وقتی علی بن الحسین علیه السلام را می بیند با خود می گوید: این اسلام چیست؟ این چه روحی است؟

وقتی انسان علی بن الحسین علیه السلام را می بیند کانّه پیغمبر را در محراب عبادتش در ثلث آخر شب یا در کوه حرا می بیند. یک شب امام مشغول همان نیایش و دعایی بود که خودش اهل آن دعا بود و یکی از بچه های امام، از جایی افتاد و استخوانش شکست که احتیاج به شکسته بندی پیدا شد. اهل خانه نیامدند متعرّض عبادت امام بشوند. رفتند و شکسته بند آوردند و دست کودک را بستند، درحالی که او از درد فریاد می کشید. بچه راحت شد و قضیه گذشت. هنگام صبح امام دید دست فرزندش را بسته اند. فرمود: چرا چنین است؟ عرض کردند: جریان این طور بود. کی؟ دیشب در فلان وقت که شما مشغول عبادت بودید. معلوم شد که آنچنان امام در حال جذبه به سر می برده است و آن چنان این روح به سوی خدا پرواز کرده بود که هیچ یک از آن صداها اصلاً به گوش امام نرسیده بود.»(1)

در منتهی الآمال از حضرت امام محمدباقر علیه السلام منقول است که حضرت علی بن الحسین علیه السلام در شبانه روزی هزار رکعت نماز می گزارد و چون به نماز می ایستاد رنگ به رنگ می گردید و ایستادنش در نماز، ایستادن بنده ذلیل بود که نزد پادشاه جلیلی ایستاده باشد و اعضای او از خوف الهی لرزان بود و چنان نماز می کرد که گویا نماز وداع است و دیگر نماز نخواهد کرد. چون از تغیّر احوال آن جناب سؤال می نمودند. چنین می فرمود: کسی که نزد خداوند عظیمی ایستاد سزاوار است که خائف باشد.»(2)

هم چنین در منتهی الآمال «از کتاب «حدیقه الشیعه» نقل شده که «طاووس یمانی» گفت: «نصف شبی داخل حجراسماعیل شدم. دیدم که حضرت امام زین العابدین علیه السلام در سجده است و کلامی را تکرار می کند. چون گوش کردم این دعا بود: «الهی عبیدک بفنائک، مسکینک بفنائک، فقیرک بفنائک» و بعد از آن هر گونه بلاء و المی و مرضی که مرا پیش آمد چون نماز کردم و سر به سجده نهادم و این کلمات را گفتم مرا خلاصی و فرجی روی داد. و «فناء» در لغت به معنی «فضای در خانه» است ؛ یعنی بنده تو و مسکین