(ازدواج از دیدگاه قرآن و سنت (جلد 2 صفحه 96

(194) ازدواج

كند و خود را محافظت كند ، به صورت موجودي سخي درآورد كه چون دانه‌اي پيدا كرد جوجه‌ها را آواز دهد يا يك مادر را كه تا ديروز دختري لوس و بخور و بخواب و زودرنج و كم‌طاقت بود با قدرت شگرفي در مقابل گرسنگي و بي‌خوابي و ژوليدگي اندام ، صبور و متحمل مي‌سازد ، تاب تحمل زحمات مادري به او مي‌دهد ، توليد رقّت و رفع غلظت و خشونت از روح و به عبارت ديگر تلطيف عواطف و همچنين توحّد و تأحّد و تمركز و از بين بردن تشتّت و تفرّق نيروها و در نتيجــه قــدرت حــاصــل از تجمــع ، همــه از آثــار عشـق و محبــت است .

در زبان شعر و ادب در باب عشق بيشتر به يك اثر برمي‌خوريم و آن الهام‌بخشي و فياضت عشق است .

عشق ، قواي خفته را بيدار و نيروهاي بسته و مهارشده را آزاد مي‌كند نظير شكافتن اتم‌ها و آزاد شدن نيروهاي اتمي . الهام بخش است و قهرمان ساز . چه بسيار شاعران و فيلسوفان و هنرمندان كه مخلوق يك عشق و محبت نيرومندند .

ازدواج (195)

عشق ، نفس را تكميل و استعدادات حيرت‌انگيز باطني و ظاهر مي‌سازد . از نظر قواي ادراكي ، الهام‌بخش و از نظر قواي احساسي، اراده و همت را تقــويت مي‌كنــد و آنگــاه كــه در جهت عِلــوي متصــاعد شــود كرامت و خــارق عــادت بـــه وجــــود مــي‌آورد .

روح را از مزيج‌ها و خلط‌ها پاك مي‌كند و به عبارت ديگر عشق تصفيه گر است . صفات رذيله ناشي از خودخواهي و يا سردي و بي‌حرارتي را از قبيل بُخل ، امساك ، جبن ، تنبلي ، تكبر و عُجب ، از ميان مي‌برد . حقدها و كينه‌ها را زايل مي‌كند و از بين برمي‌دارد گو اينكه محروميت و ناكامي در عشق ممكن است به نوبه خود توليد عقده و كينه‌ها كند .

از محبت تلخ‌ها شيرين شود از محبت مس‌ها زرين شود

(196) ازدواج

اثر عشق از لحاظ روحي در جهت عمران و آبادي روح است و از لحاظ بدني در جهت گداختن و خرابي . اثر عشق در بدن درست عكس روح است . عشق در بدن باعث ويراني و موجب زردي چهره و لاغري اندام و سقم و اختلال هاضمه و اعصاب است . شايد تمام آثاري كه در بدن دارد آثار تخريبي باشد ولي نسبت به روح چنين نيست ؛ تا موضوع عشق چه موضوعي و تا نحوه استفاده شخص چگونه باشد . بگذريم از آثار اجتماعي‌اش ، از نظر روحي و فردي غالبا تكميلي است زيرا توليد قوّت و رقّت و صفا و توحّد و همّت مي‌كند . ضعف و زبوني و كدورت و تفرّق و كودني را از بين مي‌برد ؛ خلط‌ها ـ كه به تعبير قرآن «دَسّ» نــاميــده مي‌شــود ـ از بيــن بــرده و غش‌هـا را زايــل و عيار را خالص مي‌كند .