بر بال سحر: سحرخیزی و شب زنده داری در فرهنگ اسلامی صفحه 102

ص:104

و هنگامی که بندگان من، از تو درباره من سؤال کنند، (بگو:) من نزدیکم؛ دعای دعا کننده را، به هنگامی که مرا می خواند، پاسخ می گویم. پس باید دعوات مرا بپذیرند و به من ایمان بیاورند، تا راه یابند (و به مقصد برسند).

«گویند: کسی بود دعا کرد که یا ربّ آنچه تو را زیان ندارد و ما را _ از آن _ منفعت بود از ما باز مدار، به خواب دید که _ وی را _ گفتند: آن چیز که تو را زیان دارد و به کارت نیاید دست بدار.»(1)

«وَ کانَ حَقّاً عَلَیْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنینَ؛ یاری مؤمنان بر ما واجب و لازم است. (روم: 47)

«وَ ما النَّصْرُ إلاّ مِنْ عِنْدِ اللّه ِ الْعَزیزِ الْحَکیمِ؛ یاری و نصرت، جز از جانب خدای عزیز و حکیم نیست. (آل عمران: 126)

تنها خدا

خداوند از پیامبران خود که به آنان عنایت های ویژه ای داشته است توقّع خاصی دارد. به این معنی که گِله و شِکوه نکنند و به جز او پناه نجویند و از غیر او نهراسند، فرمان نبرند و هیچ نخواهند.

رُوِیَ اَنَّ الْخَلیلَ لَمّا طُرِحَ فِی النّارِ، قالَ لَهُ جِبْرَئیلُ: هَلْ لَکَ حاجَهٌ؟ فَقالَ: اَمّا إلَیْکَ فَلا.(2)

آنگاه که ابراهیم خلیل (ع) در آتش انداخته شد، جبرئیل به او گفت: آیا حاجتی داری؟ ابراهیم (ع) گفت: ولی به تو هرگز.

یونس پیامبر (ع) آزادی و رهایی و آمرزش خود را تنها از خدا خواست و نجات یافت و سَبُک بار شد: