بر بال سحر: سحرخیزی و شب زنده داری در فرهنگ اسلامی صفحه 108

ص:110

فصل سوم: اشک های سحری

اشاره

فصل سوم: اشک های سحری

اشک ریزی، به ویژه سِرشک سحری که از یادآوری گناهان و ترس و هراس از عذاب خدای قهار و سختی های روز واپسین بر گونه های خداگرایان جاری می شود، به چند دلیل بهترین آداب به شمار می آید:

1. گریستن بر رقّت قلب، و نرمی و نازکی دل بر اخلاصی دلالت دارد که اجابت در دامانش حاصل است؛

2. نشانه انقطاع الی اللّه و داشتن خشوع فراوان است؛

3. گردن نهادن به توصیه ها و فرمانی است که خدای سبحان به پیامبرانش داشته است؛

4. ویژگی هایی را که اشک ریزی داراست در طاعات دیگر یافت نمی شود.(1)