بر بال سحر: سحرخیزی و شب زنده داری در فرهنگ اسلامی صفحه 109

ص:111

از حضرت آیت اللّه جوادی آملی نقل است: دل مؤمن که عرش رحمان خوانده شده، بر اشک استوار است؛ زیرا «قَلْبُ اْلمُؤْمِنِ عَرْشُ الرَّحْمنِ» و «کانَ عَرْشُهُ عَلَی اْلماءِ». (هود: 7)

حافظ ز دیده دانه اشکی همی فشان

باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

خداوند به حضرت موسی (ع) می فرماید:

ای پسر عمران...، از دیدگانت اشک را به من ببخش.(1)

به حسن آنچه که دادند ندادند مگر

همه از اشک بصر بوده و آه سحری(2)

از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله روایت است که:

1. هر چیزی را پیمانه و سنجشی است، جز گریستن (برای خدا)، که یک قطره از آن دریاهایی از آتش (عذاب) را فرو می نشاند.(3)

2. چنانچه در یک ملّت و گروهی تنها یک نفر آن ها از بیم (عذاب) خداوند بگرید، حق تعالی بر همه آنان تّرحم کند.(4)

3. گریستن از ترس (عذاب) خداوند، موج های دریای خشم حق تعالی را فرو می نشاند.(5)

4. هر کس از گناهی بگرید بخشوده می شود، و هر که از ترس آتش عذاب گریه کند، خداوند او را از آتش ایمن گرداند و آنکه از شوق بهشت

1- «یابن عمران، هب لی... من عینک الدموع.» نک: وسائل الشیعه، ج4، باب 30.
2- علاّمه حسن زاده آملی.
3- ارشادالقلوب، ج 1، ص 191؛ بحارالأنوار، ج 93، 331، ح 14.
4- ارشادالقلوب، ج 1، ص 191؛ بحارالأنوار، ج 93، 331، ح 14.
5- ارشادالقلوب، ج1، ص 190.