بر بال سحر: سحرخیزی و شب زنده داری در فرهنگ اسلامی صفحه 172

ص:174

گریه می کند، سحر از دست داده ای که گویامی گفت: «یالَیْتَنی قَدَّمْتُ لِحَیاتی؛ کاش برای زندگی ام پیش می فرستادم». (فجر: 24)

«یا حَسْرَتا عَلی ما فَرَّطْتُ فی جَنْبِ اللّه ِ؛ دریغا بر آنچه در حضور خدا کوتاهی ورزیدم».(زمر: 56)

گفتم:

پدرجان، چرا گریه می کنید؟

_ پسرم، شب گذشته نمازشب را از دست دادم.

_ پدرجان، شما که واجبی را ترک نکرده و حرامی را نیز مرتکب نشده اید؛ به علاوه نمازشب، مستحب است نه واجب.

_ نه پسرم من نگران آنم چه کرده ام که از این فیض خدایی باز مانده ام.(1)

دریغا عیش شبگیری که در خواب سحر بگذشت

ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی(2)

مرحوم میرزاجواد ملکی تبریزی ترک کنندگان نماز شب را به چهاردسته تقسیم می کند:(3)

دسته نخست:

دسته نخست:

1. کسانی اند که به شب نشینی های بیهوده و بی محتوا دل مشغول و سرگرم هستند.

1- نک: داستان های شیرین از نمازشب، ص87 برگرفته از: کتاب اصحاب امام صادق (ع)،ص16.
2- حافظ.
3- اسرارالصلوه، ص465_458