بر بال سحر: سحرخیزی و شب زنده داری در فرهنگ اسلامی صفحه 177

ص:179

_ [گاه] انسان، گناه می کند و به همین سبب از نماز شب باز می ماند؛ همانا تأثیر عمل زشت در جان آدمی از وارد شدن چاقو در گوشت، چالاک تراست.(1)

دسته دوم:

دسته دوم:

عُجب و روی و ریا؛

دسته دوم کسانی اند که همه موارد بالا را رعایت کرده اند، ولی بنا بر روایت های وارد شده برای نگهداری بنده از عجب یکی دو شب از نماز شب باز می ماند.

از عُجب و روی و ریا بپرهیزیم تا از فَیَضان رحمت خدایی در هر سحر بی بهره نمانیم. بیماری های اخلاقی را حقیقتا بیماری بدانیم و از آن سرسری نگذریم و به اهل و طبیبان روح مراجعه کنیم و دل و جانمان را درمان و کاستی ها را جبران کنیم.

دسته سوم:

دسته سوم:

بیماران و کسانی که به سحرخیزی و برپایی نماز شب اهتمام دارند، ولی معذوراند، اینان چون بر نیت خویش استواراند و به درستی و خِردورزانه، همگون با آموزه های متعالی دینی، زندگی را می گذرانند به وعده و خبر آل اللّه (ع)، نیت این عمل، آنان را به پاداش نماز شب خواهد رساند.

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله می فرماید: اگر کسی پیش خود قصد کند که لحظه ای از شب را برخیزد، ولی ناخواسته به خواب رود، خداوند نیتش را پذیرفته و پاداش عملی را که قصد کرده بود برایش بنویسد.(2)