بر بال سحر: سحرخیزی و شب زنده داری در فرهنگ اسلامی صفحه 186

ص:188

تأثیرگرایش های بی رویه به مادّیات

تأثیرگرایش های بی رویه به مادّیات

«اگر ما خودمان را غرق در لذت مادی دنیا کنیم، مثلا سر شب بنشینیم دور هم و شروع کنیم به گفتن و خندیدن و فرضا غیبت هم نکنیم که حرام است، صرفا شوخی های مباح هم بکنیم و بعد هم سفره راپهن کنیم و آن قدر بخوریم که نفس کشیدن برایمان دشوار شود، بعد مثل یک مرده در رختخواب بیفتیم، آیا در این صورت توفیق پیدا می کنیم که سحر از دو ساعت مانده به طلوع صبح بلند شویم و بعد، از عمق روح خودمان «یا ربّ یا ربّ» بگوییم؟ اساسا بیدار نمی شویم و اگر هم شویم مثل مستی که چند جام شراب خورده است، تلو تلو می خوریم.

پس اگر انسان بخواهد لذت های معنوی و الهی را در این دنیا درک کند، چاره ای ندارد جز این که از لذت های مادی کسر کند. به خدا قسم لذتی که یک مرد با ایمان در آن وقت شب که بلند می شود و چشمش می افتد به آسمان پُر ستاره و آیات آخر سوره آل عمران را که صدای هستی است و از قلب وجود برخاسته است، می خواند و با هستی هم صدا می شود، احساس می کند برابر است با یک عمر لذت مادی در این دنیا.

یک چنین آدمی، نمی تواند مثل ما زندگی کند. نمی تواند سر سفره شام بنشیند؛ در حالی که ظهر غذای سنگین، انواع گوشت ها، روغن های حیوانی و نباتی، انواع شیرینی ها و انواع محرّک اشتها را خورده است؛ تازه مقداری سوپ بخورد تا اشتهایش تحریک شود. این روح خود به خود می میرد، این آدم نمی تواند در نیمه های شب بلند شود و اگر هم بلند شود نمی تواند لذت ببرد.