بر بال سحر: سحرخیزی و شب زنده داری در فرهنگ اسلامی صفحه 24

ص:26

باور یاد شده با این حالت که شخص، در تاریکی، پوشیده از نگاه های برهم شده و پنهان از گوش های به خواب رفته، آرام و آهسته زمزمه می کند، همگون است و نیز با این گاهِ ویژه و ارج و ارزش آنکه در دامان خویش رازها و نعمت های گسترده و فراوانی را نهفته دارد، هم خوان می باشد.

سحر در قرآن کریم

سحر در قرآن کریم

واژه سَحر با کلماتی که از آن گرفته و گفته شده تنها سه بار در قرآن کریم آمده است. یک بار به صورت مفرد و دو بار به صورت جمع:

1. «نَجَّیْناهُمْ بِسَحَرٍ؛ آنان (لوط و اهل و آلش) را گاهِ سحر نجات بخشیدیم». (قمر: 34)

2. «... اَلْمُسْتَغْفِرینَ بِاْلأَسْحارِ؛ (پرهیزکاران) آمرزش طلبان در سحراند». (آل عمران: 17)

3. «... وَ بِاْلأَسْحارِ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ؛ و آنان (پرهیزکاران) سحرگاهان آمرزش می طلبند». (ذاریات: 18)

سحرخیزی در قرآن کریم

سحرخیزی در قرآن کریم

آیات قرآن کریم در موضوع سحر و سحرخیزی، فراخوانی است که گاه از برتری وقت سحر و شُکوه سحرخیزی و نشانه ها و یادگارها و نکات باریک و حقیقت های آن به گونه آشکار و بی پرده یاد کرده و همه را به شب خیزی فراخوانده و نیز در آیاتی با اشاره به سحرخیزی پیروان دیگر ادیان، آن را فضیلتی آسمانی و فرابشری دانسته است. و ما با بهره جویی از تفسیرهای روایی به هر دو دسته این آیات اشاره خواهیم کرد:

1. یا اَیُّهَا اْلمُزَمِّلُ، قُمْ اللَّیْلَ اِلاّ قَلیلاً، نِصْفَهُ اَوِ انْقُصْ مِنْهُ قَلیلاً، اَوْ زِدْ عَلَیْهِ وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتیلاً. (مزمّل: 1 و 2)