بر بال سحر: سحرخیزی و شب زنده داری در فرهنگ اسلامی صفحه 77

ص:79

آنکه عمرش را با شب خیزی و بندگی خداوند به پایان رساند اهل بهشت خواهد بود.(1)

رسول خدا صلی الله علیه و آله می فرماید:

در روز واپسین بعد از آن که حق تعالی همه انسان ها را گرد هم آورده، ندایی به گوش می رسد که می گوید:

آنان که در دل شب از بستر خوابشان کناره گرفته، خدا را می خواندند و از خشم او در هراس بودند، گام پیش نهند. سپس گروهی قدم فرا نهاده پیش از دیگران بر مقام خویش وارد می شوند و پس از آنان به حساب مردم رسیدگی می شود.(2)

به سند صحیح از آن حضرت روایت است که فرمود:

در بهشتی که اقامتگاه همیشگی است، درختی وجود دارد که از آن اسب های دو رنگ (سیاه و سفید) با زین های از یاقوت و زبرجد (سنگی گران بها) و دارای بال و پَر و بدون فضولات حیوانی بیرون می آید؛ دوستان خدا بر آن ها سوار می شوند و به هر کجا که بخواهند پرش می کنند و چون اهل بهشت آن ها را ببینند خطاب به آنان می گویند: ای برادران، با ما به انصاف رفتار نکردید، سپس از خداوند می پرسند: پروردگارا، این بندگانت چگونه به این مقام رسیده اند؟ ملکی از عرش، بانگ زند که اینان در دنیا شبانگاه برای نماز از خواب برمی خواستند؛ در حالی که شما خواب بودید، آنان روزه داشتند، ولی شما طعام می خوردید، آن ها در راه خدا انفاق می کردند و شما دست تنگ می داشتید، آنان خدا را بسیار به یاد می آوردند و هر چند او را دوست می داشتند، ولی از ترس و هراس (عذاب) او گریه سر می دادند.(3)

هم چنین روایت است که حق تعالی به حضرت موسی (ع) فرمود:

ای موسی، در نماز شب، تاریکی قبر را به یاد آور.(4)

1- نک: سازندگی های اخلاقی امام حسین (ع)، ص 146.
2- ارشادالقلوب، ج2، باب 22، ص 4_3.
3- بحارالأنوار، ج84، ص139؛ ارشادالقلوب، ج1، ص173؛ امالی صدوق، 175 مجلس 48، ح 14.
4- «قم فی ظلمه اللیل اجعل قبرک روضه من ریاض الجنان.» نک: بحارالأنوار، ج87، ص155.