بر بال سحر: سحرخیزی و شب زنده داری در فرهنگ اسلامی صفحه 88

ص:90

شب زنده داری و پاسبانی

حافظ اندیشه غیر حق را بیگانه و دشمن می دارد و شب زنده داری و پاسبانی از حرم دل و منع نامحرمان وهم و خیال را در سیاهی شام زندگی ضرور می شمرد و بیداری شبانه را شمع گونه، حضور در مقام پاکبازان و نگهبانان دل و وفای به عشق می داند و باد صبا را بر مراقبت و مداومت خویش بر این عمل، گواه می گیرد.

پاسبان حرم دل شده ام شب همه شب

تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

شاه بیدار بخت را هر شب

ما نگهبان افسر و کُلَهیم

از صبا پرس که ما را همه شب تا دم صبح

بوی زلف تو همان مونس جان است که بود

فراخوان شب زنده داری

به راستی هر که به سرمایه معنوی و ثروت حضور در غیب دست رسانید، نسبت به دارایی اش بخیل و دست تنگ نیست، «وَ ما هُوَ عَلَی اْلغَیْبِ بِضَنینٍ؛ او نسبت به آنچه از طریق وحی دریافت داشته بُخل ندارد». (تکویر: 24)

حافظ نیز که آموخته آموزه های قرآنی است، با گشاده دستی و دلی فراخ، همه را میهمان دارایی های سحری اش می سازد و به دارا شدن در سحر فرامی خواند.

به شکر آن که شکفتی به کام بخت ای گل