بر بال سحر: سحرخیزی و شب زنده داری در فرهنگ اسلامی صفحه 93

ص:95

ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی

بازگویی آرزمندی ها

هر کس از خدایش خواسته ای مادّی و معنوی دارد و روا شدنش را آرزو می کند و شاید گاه و بیگاه و یا هر دم که به یادش آید خواهشش را بر زبان آرد و از خداوند اجابت خواهد، ولی حافظ وقت سحر را مغتنم می شمرد و آرزومندی های ویژه را به این گاهِ سِحرانگیز می کشاند و الطاف و دِهش های خداوند را در این زمان خواستار می شود و دل و جانش را علاج کند.

و باز یادآور می شوم که پیامبراسلام صلی الله علیه و آله می فرماید:

بهترین و سودمندترین گاهی که در آن، خداوند را بخوانید، اوقات سحری است.(1)

سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی

خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی

ای نسیم سحری خاک در یار بیار

که کند حافظ از او دیده دل نورانی

ای نسیم سحری بندگی من برسان

که فراموش مکن وقت دعای سحرم

بیار می که چون حافظ هزارم استظهار

به گریه سحری و نیاز نیم شبی است

ساقی چو شاه نوش کند باده صبوح

گو جام زر به حافظ شب زنده دار بخش