آداب طبی و اخلاق پزشکی در اسلام صفحه 186

9. مسواک زدن، تنها راه نجات

پس از بیان مطالب گذشته به این نتیجه می رسیم که برای دهان، پاک کننده و ضدعفونی کننده ای لازم است تا میکروب های موجود در دهان را از بین ببرد و از پدیدآمدن میکروب های جدید جلوگیری نماید.

بنابر روایات این پاک کننده و ضدعفونی کننده همان مسواک است که میکروب های دهان را از بین می برد و به عنوان وسیله ای برای پیشگیری از بسیاری از بیماری هایی که ممکن است انسان در نتیجه آلودگی دهان به آن مبتلا شود، به شمار می رود. مانند بیماری های معده که پیش از این گفتیم «مسواک زدن باعث سلامتی معده می شود» و این غیر از آثار فراوانی است که پیش از این به آن اشاره شد و یا انشاءالله اشاره خواهد شد.

همان طور که گفتیم، مسواک زدن پاک کننده و ضدعفونی کننده تمام دهان است. به شرط آنکه مسواک زدن به همان گونه که شارع خواسته و در اوقات و با وسایلی که او مقرر کرده، انجام شود. در اینجاست که به حکمت سخن معصومین علیهم السلام پی می بریم که فرمودند:

مسواک زدن، پاک کننده و تمیزکننده دهان و باعث رفع بیماری از انسان و دردهای دندان را آرام می کند.

10. مسواک زدن، اشتها آور است

روشن است که آلودگی دهان و وجود میکروب های بسیار در آن از اشتها و میل انسان به غذا می کاهد به ویژه اگر انسان دچار سوء هاضمه یا ترشی معده باشد و از نظر علمی نیز ثابت شده است که نظافت دندان ها انسان را به خوردن غذا تحریک می کند و مقدار قابل توجهی به میزان غذای مصرفی انسان می افزاید. آنچه گفتیم، می تواند سخن معصومین علیهم السلام را برای ما تفسیر کند که فرموده اند: «مسواک اشتها را - برای غذا - زیاد می کند».

11. پاکیزگی دهان و فصاحت

اگر مسواک کردن موجب پاکیزگی دهان و پاکی آب دهان و تقویت لثه و حفاظت از دندان ها و تقویت عضلات دهان و دیگر آثار گذشته است، پس طبیعی است که باعث افزایش فصاحت انسان نیز باشد؛ زیرا با مسواک کردن، عضلات دهان قدرت بیشتری برای حرکت دارند و دهان را در برابر زیر و بم های صوتی تحکیم می بخشد و نشاط و دقت خاصی به دهان می دهد تا وظایف خود را به خوبی انجام دهد.