خانواده و تحول در تربیت صفحه 11

تربیتی فرزندان، در نظر نگرفتن عواطف و تمایلات و گرایش های آنان و بی اهمیّتی به شخصیت و استعدادهای نهفته در آنان به کاهش ارتباط و سرانجام به عدم درک متقابل والدین و فرزند، معلّم و دانش آموز و مربّی و متربّی منجر می شود و موجب دور شدن جوان از حیطه ارزش ها و سیر در وادی دیگر می گردد. چنین فردی سرگشته و حیران به راهی ناشناخته قدم می نهد، اسیر تندباد حوادث و ناملایمات می شود، اعتماد به نفس خود را از دست می دهد، از ارزش ها بریده، سرگردان در گذرگاهی ناهموار قدم بر می دارد، با وزش هر نسیمی می لرزد و با هر غریبه ای رفیق راه می گردد. آموخته ها را که چون کوله باری بردوشش سنگینی می کند، به کناری می افکند و به دیده حقارت به آن ها می نگرد، با رفیقانِ رنگ و ریا و فریب همراه می شود و سرانجام از ناکجاآباد سردر می آورد.

آیا شایسته نیست که به فرزندان و دانش آموزانمان بیش تر توجه کنیم؟ آنان هم چون گوهری پاک و درخشان به دست ما سپرده شده اند. آیا سزاوار است که با امانت الهی چنین رفتار شود و این گوهر پاک، زنگار آلودگی و حقارت و بی توجهی را به خود بگیرد؟ به راستی ما با امانت بزرگ الهی، یعنی روح انسان که نفخه روح خدا است، چه کردیم؟ جز این که گوهر روح و شخصیت جوانان خود را به دست فراموشی سپرده و گم کرده ایم.

اوّلین گام برای تربیت، «شناخت» موضوع تربیتی است. باید نوجوانان و جوانان خود را بشناسیم. باید بدانیم که ذهن و روح آنان