خانواده و تحول در تربیت صفحه 20

1- 22. بقره {2} آیه 155.

در این گذرگاه سراسر پُر نشیب و فراز، آن کس که در تنور حوادث و ناملایمات پخته و آب دیده شده است، با موفقیّت به راه خود ادامه داده و با بردباری، در برابر طوفان حوادث قد عَلَم می کند. آن کس که طعم تلخ رنج و محرومیت را نچشیده و ظرفیت عاطفی خود را توسعه نداده است، نمی تواند در برابر حوادث استقامت ورزد. چنین فردی هرگز در زندگی خود موفّق نخواهدبود.

زمینه سازی برای تربیت، باید طبیعی بوده و با تحمیل و آزردن فرزندان و دانش آموزان همراه نگردد. باید در برخوردها و رفتار خود سنجیده عمل کنیم و با فکر سخن بگوییم، نه به گونه ای که سخن آخر را اوّل بزنیم. باید به آنان فرصت دهیم، تا روحیه مسؤولیت پذیری و شکیبایی در آن ها تقویت شود.

این شیوه، در جامعه ما رعایت نمی شود. بعضی از والدین، فرزندان را در راحتی و آسایش بزرگ نموده و نمی گذارند کوچک ترین زحمتی را در انجام وظایف خود متحمّل شوند. آنان حتّی بند کفش فرزندانشان را خود می بندند و به کودکان مجال کسب تجربه را نمی دهند. در بعضی از خانواده ها همه چیز، بدون زحمت، برای کودکان و نوجوانان فراهم شده و آن ها هر چه را بخواهند، طلب می کنند و والدین نیز بی درنگ خواسته های آن ها را برآورده می سازند. کودکان هر لحظه که بخواهند، غذا می خورند و هر چه بخواهند، بدون رنج و سختی، در برابر خود می یابند. والدین گاهی شکایت می کنند که فرزندانشان به موقع، غذا نمی خورند و میلی به خوردن غذا ندارند، غافل از این که کودک آن ها