خانواده و تحول در تربیت صفحه 21

گاه و بی گاه چیزی در دهان می گذارد و دیگر اشتهایی برای خوردن غذا ندارد. او عادت کرده که غذای دلخواهش را همیشه حاضر و آماده ببیند و تحمّل سختی و رنج را ندارد.

در مدرسه نیز چنین است. معلّمان پاسخ پرسش ها را بلافاصله بیان نموده و فرصتی برای فکر کردن به فراگیران نمی دهند. حتّی در برخی موارد، پاسخ سؤال ها را آماده شده در اختیار دانش آموزان می گذارند. کتاب های کمک درسی و راهنماهای حلّ مسائل نیز در این میان به کمک آمده اند و دیگر لازم نیست دانش آموزان به ذهن خود فشار آورده و تفکّر کند. ذهن آنان درگیر مسائل نمی شود و اندیشه آنان به کار نمی افتد. با این شیوه نادرست، ابتکار، خلاقیّت و پویاییِ ذهن ممکن نمی گردد و هدف آموزش و پرورش برآورده نمی شود. کودکان، نوجوانان و جوانان ما و بهتر بگوییم، آینده سازان جامعه، به خوبی پرورش نمی یابند. با به کارگیری این شیوه های نادرست تربیتی، افرادی راحت طلب، بی حوصله، زودرنج و بی تفاوت پرورش می یابند. آنان بسیار کم ظرفیت، بی تحمّل، شکننده و زود رنجند و بلافاصله عصبانی می شوند. تحمّل و حوصله انجام هیچ کاری را ندارند و جز نشستن در برابر تلویزیون و بازی و تفریح، کار دیگری انجام نمی دهند. ما به جای آنان اضطراب رفتن به مدرسه را داریم و احساس مسؤولیت می کنیم و آن ها فارغ از همه چیز به خواسته های خود رسیده و از کنار مسائل زندگی و تحصیلی، بی تفاوت می گذرند.

این مشکل از آن جا ناشی شده است که با دلسوزی بسیار، آن ها را در