خانواده و تحول در تربیت صفحه 22

ناز و نعمت رها کرده و احساس مسؤولیت را از ایشان سلب کرده ایم. کارهای فرزند را خود انجام داده و به جای او تصمیم می گیریم. از این رو، شخصیّت او و قوّه تفکر و اندیشه اش پرورش نیافته و خود را موجودی بی ارزش و بی مسؤولیت تلقی کرده و در مورد مسائل و رویدادهای اطراف خود بی تفاوت شده است؛ زیرا می داند که دیگران به جای او فکر می کنند، تصمیم می گیرند، مشکلات و مسائل دشوار را برایش حل می کنند. اگر او درس نخواند و موفّق نشود، برایش کلاس فوق العاده می گذارند و بدون هیچ دردسری به خواسته ها و مقاصد خود دست می یابد. او خوشبختی را در زندگی راحت و بی دردسر می داند و غافل از این است که خود باید جویای خوشبختی باشد و با تحمّل سختی و رنج و محنت، آن را به دست آورد.

در این صورت است که خوشبختی برایش معنا و مفهوم تازه ای می یابد و لذّت آن را پس از تحمّل مشکلات درمی یابد. چنین است که افراد صبور پس از تحمّل رنج و محنت به موفقیّت دست یافته و خوشبختی را با همه وجود حس می کنند و در نگهداری از آن با همه قوا می کوشند.

در حدیثی قدسی خداوند می فرماید: «من آسایش و راحتی را در بهشت قرار داده ام؛ امّا مردم در دنیا آن را طلب می کنند.» گروهی از مردم فکر می کنند که نباید در دنیا خود را به رنج و سختی بیفکنند. آنان از کار و تلاش می گریزند و نمی خواهند خود را به رنج و زحمت بیندازند. این افراد خوشبختی را در راحت طلبی و تن پروری دانسته و همواره