آیین همسرداری و آداب زندگی در اسلام صفحه 117

با همسران خود مدارا و سازگاری کنند و از خطاهای آنان در حد امکان درگذرند و به آنان ترحم نمایند. از سوی دیگر، آفت های این مسأله را هم گوشزد نموده و فرموده: از شر آنان نیز باید برحذر بود و از آنان پیروی و اطاعت نکرد. اسلام زحمات همسران را نیز یادآور شده و دستور داده است که باید در حد امکان در خانه به آنان کمک نمود تا جایی که می فرماید: بهترین مردها آنهایی هستند که به همسران خود بیشتر محبت و احسان می کنند و زمینه آسایش آنان را فراهم می نمایند.

البته معیار گذشت و احسان و علاقه به همسران و شاد نمودن آنان مقررات و حدود اسلامی است. بنابراین اگر هریک از این مسایل همراه تخلف از دستورات و حدود اسلامی حاصل شود مطلوب نخواهد بود. برای مثال اگر کسی بخواهد نسبت به همسر خود با انجام یک گناه و عمل حرام احسان کند و یا او را شاد نماید و یا برای او آسایش فراهم نماید، در حقیقت، در حق او ستم رواداشته است؛ گرچه آن همسر به دلیل جهالت و نادانی طالب آن باشد.

مدارا و احسان به زن ها و نهی از اطاعت آنان

باید توجه داشت که خداوند متعال حکیم است و هرچیزی را مطابق حکمت خود آفریده و کوچک ترین ظلمی در آفرینش او وجود ندارد؛ همان گونه که در عالم تکلیف نیز هرکسی را به اندازه توان، بلکه کمتر از توان او، تکلیف نموده است و در قیامت نیز هر انسانی را به اندازه عقل و شعوری که به او داده مؤاخذه خواهد نمود؛ «لایَظلم مثقال ذرّه فی السموات و لافی الأرض». معیار سعادت در اسلام و دیگر ادیان آسمانی، معرفت و تقوای هر انسانی است و در این مسأله تفاوتی بین زن و مرد وجود ندارد. آری، در خلقت مرد و زن تفاوت ها و تفاضل هایی مطابق حکمت کلی نظام خلقت وجود دارد که اگر این تفاوت ها و تفاضل ها نباشد زندگی مرد و زن