رهنما117 (خانه انس) صفحه 24

چیزهایی به فرزندانشان آموزش می دهند و مثلاً آن ها را در کلاس هایی ثبت نام می کنند که آن کلاس ها هیچ تأثیر مهم و مثبتی در آینده فرزندشان ندارد؛ نه ذهن او را پرورش می دهد، نه استعدادهایش را شکوفا می کند و نه چیزی به علمش اضافه می کند.

کودک وقتی به یک بزرگسال تبدیل بشود، بیش از همه چیز نیازمند این است که تصویر درست و صحیحی از خودش، خدا و جهان پیرامونش داشته باشد و این یاد دادن و این آموزش اگر در کودکی محقق شود، در بزرگسالی کودک تأثیر خواهد داشت.

مشکلاتی که از نظر فکری در بزرگسالی خیلی از آدم ها ایجاد می شود، ریشه در دوران کودکی و نوجوانی و جوانی آن ها دارد، اگر والدین آن ها این مسائل را در آن ایام جدی می گرفتند، زندگی فرزندشان در بزرگسالی چیزی متفاوت از آنچه اکنون هست، می شد.

این مسئله مثل آموزش کوهنوردی به کسی است که می دانیم در آینده ای نزدیک لازم است از کوهی صعود کند. اگر به آن فرد به جای کوهنوردی روش تبدیل کرم های جنوب خلیج بالکان به طعمه برای صید ماهی های آب های شیرین رودخانه دارغوزآباد سفلی را آموزش دهیم، در کوهنوردی و صعودش هیچ فایده ای نخواهد داشت؛ ولی اگر قبل از صعود به او کوهنوردی یاد بدهیم، در هنگام صعود مشکلات کمتری خواهد داشت.

یکی از مسائلی که لازم است به فرزندان به درستی آموزش داده شود و مثل همان کوهنوردی می ماند و در آینده به کار فرزندان خواهد آمد، مسائل دینی است ، خداوند این کار را بسیار می پسندد و این عمل باعث رضایت اوست.(1) یا مثلاً اینکه فرزندان به کتابخوانی عادت کنند، برنامه های مفید رسانه ها را دنبال کنند و... همه جزو مسائلی است که در آینده فرزند و نوع زندگی اش تأثیر خواهد داشت.