دیگران وی را یاری نمی کنند یا به نحوی فریبش می دهند که در کاری اشتباه کند و زمین بخورد و آن جایگاه برتر اداری نصیبش نشود، از نظر اسلام فریب دادن و خیانت کردن به همکار مردود است و در تعامل با همکاران باید از این کارها دوری کرد.
یک نکته را هم باید در نظر گرفت؛ اینکه گفته می شود در کارهای نیک به همکارمان کمک کنیم،به او خیانت نکنیم و فریبش ندهیم و ... نباید باعث شود که انسان وظیفه اش را در خصوص تخلف همکارش فراموش کند، اگر همکار تخلفی کرد،باید بر اساس قانون امر به معروف و نهی از منکر به آن رسیدگی کرد. کارهای اداری و اجرایی را در نظر بگیرید، به نظر شما اگر هر همکاری به فکر همکار خودش باشد و نقایص کار او را مؤدبانه و با احترام به او گوشزد کند، چه اتفاقی می افتد؟ آیا خود به خود دستگاه های اجرایی اصلاح نمی شود؟
همیشه نیازی به ناظر و بازرس و ارزیاب و ... نیست،می شود خود انسان در یک محیط کوچک به فکر این کار باشد و قطعاً اگر انسان این کار را به درستی انجام دهد، این همه دستورالعمل های اداری کم رنگ خواهند شد.
پنجره
دفاع از همکار – که سنت بسیار پسندیده و خوبی است – مانع نشود که اگر گزارشی علیه آن همکار آمد، شما به جد به آن