اسلام: خشونت یا صلابت صفحه 50

شمرده اند، اشاره می کنیم. سپس به پاسخ پرسش های مطرح شده می پردازیم.

حدیث اول:

امام علی علیه السلام می فرماید:

ای مؤمنان! هر کس تجاوزی را از سوی کسی دید یا دعوت به زشت کاری و خلافی را مشاهده کرد و در دل خویش به آن اعتراض کرد، به سلامت رسیده و وظیفه اش را انجام داده است و هر که با زبانش به آن اعتراض کند، پاداش بیند و این امر از اولی برتر است و هر کس با شمشیر به مبارزه با آن برخیزد تا کلمه حق رو آید و کلمه ستمگران (باطل) پست گردد، به راه راست رسیده و بر طریق حق شتافته و نور یقین را در دل خویش روشن کرده است.(1)

حدیث دوم:

امام باقر علیه السلام فرمود:

با دل های خود انکار و با زبان هایتان اعتراض کنید و آن را به پیشانی هایشان بکوبید و در راه خدا از سرزنش هیچ کس نهراسید. اگر پند پذیرفتند و به راه حق بازگشتند، کاری به آنها نداشته باشید. کیفر و مجازات تنها برای کسانی است که به مردم ستم می کنند و به ناحق در زمین سرکشی می کنند. اینان عذابی دردآور دارند. در چنین حالتی با آنها جهاد کنید و در دل هایتان دشمنشان بدارید؛ بی آنکه درصدد قدرت طلبی باشید یا مالی را به ستم بگیرید یا از غرور پیروزی، دست به ستمگری بیالایید، تا آنکه به فرمان خدا برگردند و راه اطاعت او را در پیش گیرند.(2)

روشن می شود که امام معصوم به مؤمنان اجازه می دهد که در مقابل منکرهایی که عاملان آنها با نهی زبانی و یدی، دست از ارتکاب جرم برنمی دارند، از قدرت زور و شمشیر بهره گیرند و اجازه ندهند افرادی با ارتکاب آشکار برخی گناهان، سلامت جامعه را به خطر اندازند. همان گونه که حضرت محمد صلی الله علیه و آلهمی فرماید: مَثَل جامعه همانند یک کشتی است