تربیت فرزند صفحه 157

این است که ما نباید بدی های دیگران را برای خودمان بزرگ جلوه دهیم. رنجش به خودمان راه ندهیم. باید آنها را محو و فراموش کنیم.

مرنج و مرنجان

سعی کنیم رنجش دیگران را فراهم نکنیم. و از این مهم تر و کلاس بالاتر این است که خودمان هم نرنجیم. مرحله نخست همجواری و همزیستی خوب با اطرافیان و همسایگان، این است که آزار ما به آنها نرسد، از این بالاتر این که آزار آنها را تحمل کنیم. سر هر چیزی دعوا و جنگ و نزاع راه نیندازیم. امام کاظم علیه السلام می فرمایند:

لیس حسن الجوار کف الأذی ولکن حسن الجوار صبرک علی الأذی؛(1) خوش همسایگی تنها به این نیست که از آزار همسایه خودداری کنی، بلکه خوش همسایگی این است که بر آزار او نیز شکیبایی کنی.

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

که در طریقت ما کافری است رنجیدن

به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات

بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن

به رحمت سر زلف تو واثقم ورنه

کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن

می گوید: راز نجات همه انسانها رازداری و عیب پوشی و ندیدن عیب