تربیت فرزند صفحه 18

ادب در برابر همسر

مرحوم آقای دولابی می فرمودند: من به دیدن آقا سید محمد حسین تهرانی رحمه الله رفتم. ایامی بود که همسر علامه فوت کرده بود. آقای تهرانی فرمود: من به مرحوم علامه نامه نوشتم و تسلیت گفتم. ایشان در جواب تسلیت نوشتند: این خانم به قدری با من مهربان بود که در فقر و مشکلات و غربت و سختی ها پا به پای من با من همراهی می کرد و از من گلایه و شکایتی نداشت.

در خانواده ها گاهی خانم و آقا سر یک چیز جزئی از همدیگر گلایه می کنند. ایشان گلایه نمی کرد، با من همراهی می کرد. اگر می خواستم مطالعه کنم، یا کاری انجام بدهم، هوای مرا داشت و فضای خانه را آرام نگه می داشت. هر نیم ساعت چایی می آورد و پذیرایی می کرد. اگر حس می کرد من درسی دارم، یا مهمانی دارم کارش را به خاطر من تعطیل می کرد. البته من هم متقابلا سعی داشتم اگر او کاری دارد، من کارم را تعطیل کنم. این قدرشناسی خودش بزرگترین ادب است.

اگر به زحماتی که مادرها، پدرها، اساتید و مربیها می کشند توجه کنیم، خود این، همه ادبها را به ما می آموزد. مرحوم علامه به قدری قدرشناس بود که در ایامی که همسرشان سخت بیمار شده بودند، درس و تحقیق و تألیف را تعطیل کرده بودند. هرچه می گفتند شما جزء اساتید هستید، ممکن است شاگردان بروند، می فرمودند: الان این برای من واجب است. باید به خانمی که یک عمر به من خدمت کرده، خدمت کنم. این مرد با عظمت بعد از فوت همسر برای ایشان کارهای خیر می کردند، حتی نائب می گرفتند تا به نیابت همسرشان زیارت کنند.