گزیده ای از تربیت و اخلاق در نهج البلاغه و غررالحکم به ضمیمه داستان هایی از امام علی علیه السلام صفحه 10

از مهلت الهی بترس

قَالَ (علیه السلام): یَا ابْنَ آدَمَ إِذَا رَأَیْتَ رَبَّکَ سُبْحَانَهُ یُتَابِعُ عَلَیْکَ نِعَمَهُ وَ أَنْتَ تَعْصِیهِ فَاحْذَرْهُ؛

ای فرزند آدم! زمانی که خدا را می بینی که انواع نعمت ها را به تو می رساند درحالی که تو معصیت او را می کنی از او بترس.(1)

لطف و دریای مهربانی خدا بی پایان است ولکن عذاب او نیز سنگین است. چه بسا افرادی که به بلای استدراج گرفتارشده اند و خود غافل اند. نعمت ها پیاپی و بی حدومرز از راه می رسد ولی دل از یاد و سپاسگزاری خداوند غافل می گردد و صاحب نعمت را از یاد می برد. در این هنگام است که عذاب سنگین الهی از را ه می رسد و او را غافل گیر و زمین گیر می کند.

رفتارشناسی (پنهان ولی آشکار)

قَالَ (علیه السلام): مَا أَضْمَرَ أَحَدٌ شَیْئاً إِلَّا ظَهَرَ فِی فَلَتَاتِ(2) لِسَانِهِ وَ صَفَحَاتِ وَجْهِهِ؛

کسی چیزی را در دل پنهان نکرد جز آنکه در لغزش های زبان و رنگ رخسارش، آشکار خواهد گشت.(3)

رفتار انسان نشانه از نیت ها و افکار او است؛ و هر آنچه در دل پنهان بدارد به هرحال در حالات چهره و گفتارها آشکار می شود. نمونه آشکار آن حالت ترس،

1- . ح 25.
2- . کار یا سخنی است که بدون فکر از انسان صادر می شود.
3- . ح 26.