گزیده ای از تربیت و اخلاق در نهج البلاغه و غررالحکم به ضمیمه داستان هایی از امام علی علیه السلام صفحه 101

چنین نباید بود که با دیگران به خوبی معاشرت کنیم ولی با خانواده و دوستان خویش با نامهربانی و بداخلاقی رفتار کنیم.

واگذاری و یادآوری دوست داشتنی

قَالَ (علیه السلام): اذْکُرْ أَخَاکَ إِذَا غَابَ بِالَّذِی تُحِبُّ أَنْ یَذْکُرَکَ بِهِ وَ إِیَّاکَ وَ مَا یَکْرَهُ وَ دَعْهُ مِمَّا تُحِبُّ أَنْ یَدَعَکَ مِنْهُ؛

در نبود برادرت به گونه ای از او یاد کن که دوست داری او چنین کند و بپرهیز ازآنچه دوست ندارد و واگذار از او آنچه را که دوست داری که او از تو واگذارد.(1)

آنچه بر خود نمی پسندی برای دیگران هم مپسند.

شوق دیدار

قَالَ (علیه السلام): خَالِطُوا النَّاسَ مُخَالَطَهً إِنْ مِتُّمْ بَکَوْا عَلَیْکُمْ وَ إِنْ غِبْتُمْ حَنُّوا إِلَیْکُمْ؛

با مردم نوعی سلوک و آمیزش کنید که اگر بمیرید بر شما گریه کرده و اگر غایب شوید مشتاق شما و در انتظار آمدن شما باشند.(2)

انسان باید طوری زندگی کند و به گونه ای با مردم در ارتباط باشد و همراهی کند که در حضور و غیاب او، مشتاق دیدار و ملاقات او باشند.

دوستی پولکی

قَالَ (علیه السلام): مَنْ أَعْظَمَکَ لِإِکْثَارِکَ اسْتَقَلَّکَ عِنْدَ إِقْلَالِک؛