گزیده ای از تربیت و اخلاق در نهج البلاغه و غررالحکم به ضمیمه داستان هایی از امام علی علیه السلام صفحه 109

چشم پوشیِ روشنی بخش

قَالَ (علیه السلام): مَنْ لَمْ یَتَغَافَلْ وَ لَا یَغُضَّ [لَا یتقاض] عَنْ کَثِیرٍ مِنَ الْأُمُورِ تَنَغَّصَتْ عِیشَتُه؛

هرکه تغافل و چشم پوشی از بسیاری از کارها نکند، زندگی اش تیره گردد.(1)

سخت می گیرد جهان بر مردمان سخت گیر. باید از بعضی مشکلات چشم پوشی کرد و زیبایی ها را دید تا زندگی روی خوشش را به ما نشان دهد.

نگاه کُشنده

قَالَ (علیه السلام): مَنْ أَطْلَقَ طَرْفَهُ اجْتَلَبَ حَتْفَه؛

کسی که نگاه خود را رها کند خود را به طرف مرگ کَشد.(2)

آزاد گذاشتن چشم و نگاه کردن به هر چیز و هر کس و هر مکان باعث ناراحتی ها و سلب آسایش از آدمی می شود و چه بسا زمینه هلاکت را فراهم کند. چراکه آدمی با چشم خود می بیند و آن را می خواهد ولی به آن نمی رسد و این مایه رنج و عذاب او می شود.

خشمِ رسوایی

قَالَ (علیه السلام): الْغَضَبُ یُرْدِی صَاحِبَهُ وَ یُبْدِی مَعَایِبَه؛

خشم صاحب خود را به بلا و عذاب می افکند و عیب های او را آشکار می سازد.(3)

1- .10375.
2- . ح 5558.
3- . ح 6892.