گزیده ای از تربیت و اخلاق در نهج البلاغه و غررالحکم به ضمیمه داستان هایی از امام علی علیه السلام صفحه 26

تنها نقل کردن و شنیدن مهم نیست و گُلی را به گلستان تبدیل نمی کند. بلکه فهمیدن و عمل کردن است که گلستانِ زندگی را باطراوات و شاداب می کند.

مناجاتی زیبا در ستایش دیگران

قَالَ (علیه السلام): مَدَحَهُ قَوْمٌ فِی وَجْهِهِ فَقَالَ اللَّهُمَ إِنَّکَ أَعْلَمُ بِی مِنْ نَفْسِی وَ أَنَا أَعْلَمُ بِنَفْسِی مِنْهُمْ اللَّهُمَّ اجْعَلْنَا خَیْراً مِمَّا یَظُنُّونَ وَ اغْفِرْ لَنَا مَا لَا یَعْلَمُون؛

(گروهی در برابر امام (علیه السلام) او را مدح کردند) امام علی(علیه السلام) فرمود: بار خدایا تو مرا از خودم بهتر می شناسی و من خود را بیشتر از آنان می شناسم، خدایا مرا ازآنچه آن ها گمان می کنند، نیکوتر قرار ده و آنچه را که نمی دانند بر ما ببخشا.(1)

مدح و ثنا کردن بیش ازاندازه آدمی را از شناختن عیب ها و کاستی ها بازمی دارد و حتی ممکن است منجر به غرور و خودبزرگ بینی شود. بهترین راه این است که در مقابل مدح و ستایش دیگران، خود را نبازیم و به آن ستایش ها دل نبندیم و دلگرم نشویم. بلکه مراقب اعمال و گفتار خویش نزد وجدان خود و خداوند باشیم چراکه پاداش نهایی از اوست.

سه شرط خدمت به مردم

قَالَ (علیه السلام): لَا یَسْتَقِیمُ قَضَاءُ الْحَوَائِجِ إِلَّا بِثَلَاثٍ بِاسْتِصْغَارِهَا لِتَعْظُمَ(2) وَ بِاسْتِکْتَامِهَا لِتَظْهَرَ وَ بِتَعْجِیلِهَا لِتَهْنُؤَ؛