گزیده ای از تربیت و اخلاق در نهج البلاغه و غررالحکم به ضمیمه داستان هایی از امام علی علیه السلام صفحه 6

2- [4]. ح 6.

3- . ح 7.

آیین دوست یابی

قَالَ (علیه السلام): أَعْجَزُ النَّاسِ مَنْ عَجَزَ عَنِ اکْتِسَابِ الْإِخْوَانِ وَ أَعْجَزُ مِنْهُ مَنْ ضَیَّعَ مَنْ ظَفِرَ بِهِ مِنْهُمْ؛

ناتوان ترین مردم کسی است که در دوست یابی ناتوان است و از او ناتوان تر آنکه دوستان خود را از دست بدهد.(1)

دوستان خوب در موقعیت های متفاوت کمک کار و یاور انسان هستند؛ و انسان های موفق در دوست یابی افراد شایسته و لایق می کوشند و زمانی که آن را به دست آورند از او با رفتار و گفتار صحیح مراقبت می کنند.

فرار نعمت

قَالَ (علیه السلام): إِذَا وَصَلَتْ إِلَیْکُمْ أَطْرَافُ(2) النِّعَمِ فَلَا تُنَفِّرُوا أَقْصَاهَا بِقِلَّهِ الشُّکْرِ؛

هنگامی که قسمتی از نعمت به شما رسید با کم شکری، باقی مانده آن را فرار ندهید.(3)

شکرگزاری سه مرحله دارد قلبی، زبانی و عملی. هرگاه نعمتی به انسان داده می شود. نیکوست انسان به همان اندازه شکرگزار و سپاس گزار خداوند باشد تا اینکه خداوند به فضل و لطف خودش آن نعمت را به وجه کامل و احسن به انسان برساند.

1- . ج 12.
2- . به قرینه «اقصاها» به معنی آغاز هر چیزی است.
3- . ح 13.