سستی و تنبلی آفت پیشرفت صفحه 13

نخواهد بود. بنابراین سخت گیر نباشید و به خود اعتماد داشته باشید؛ زیرا یکی از دلایل بی علاقگی، عدم اعتماد به نفس است. از این رو، خود را باور کنید که این، سرآغاز خودشناسی است.پرتوقّعی در حقیقت عامل مستقیم سرخوردگی است. مثلاً شما دوست دارید در آزمون زبان انگلیسی نمره 20 بگیرید، در غیر این صورت ترجیح می دهید به تحصیل ادامه ندهید. این همان پرتوقّعی است که آدمی را به سوی تنبلی سوق می دهد، چرا که می ترسید توقّع شما در حد انتظارتان نباشد. به همین دلیل به حد لازم نمی کوشید و در نتیجه به کار بی علاقه می شوید.

هرگاه در کاری به نتیجه بالاتر از میزان استعداد و توانایی خود بنیدیشید، باید بدانید به جای اینکه به ادامه آن کار تشویق شوید، به انزجار از آن کشیده خواهید شد، زیرا توانایی و استعداد شما بیش از حد کارایی تان نیست و نمی توانید بدون آنکه از نتیجه کار واهمه داشته باشید، به فعالیت های خود بپردازید. تنها اشتغال به کار و فعالیت و دوری کردن از تنبلی است که شما را از اندیشه های مزاحم می رهاند. به تدریج در می یابید که بسوی قله های موفقیت گام بر می دارید و در کارتان نیز احساس رضایت می کنید.

همچنین شما در هر کاری باید از قبل، خود را برای روبه روشدن با برخی مشکلات آماده کنید. از این رو نباید به خود بگویید: «به دلیل مشکلاتی که در این کار وجود دارد، آن را دوست ندارم». بنابراین در برخورد با سختی ها باید شکیبا بود و به خود تلقین نمود که می توان آن را به شکلی دلخواه انجام داد. این فکر، انرژی و نیرویی مثبت به شما می دهد تا در جهت مقصود پیش بروید.

3. خشم و عصبانیت

بسیاری از تنبلی ها نتیجه خشم و پرتوقعی است؛ مانند شاگردی که از ترس مردودشدن، انجام تکالیف درسی خود را به تأخیر می اندازد و از آن نظر که نمی تواند آن را به خوبی انجام دهد، از روی خشم بهانه تراشی می کند. مثلاً او هم اتاقی خود را مقصر می داند و یا معلم و استادش را که تکلیف دشواری برای او تعیین کرده و یا حتی والدینش را گنه کار می شمرد که او را به مدرسه فرستاده اند. بدین ترتیب، او نسبت به